3 Oct 2013

လက္အုပ္ခ်ီ အရိုအေသျပဳခိုင္းျခင္း



 

လက္အုပ္ခ်ီ အရိုအေသျပဳခိုင္းျခင္း
======================

၁၉၀၃ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ၁၂ ရက္ေန့ ရန္ကုန္ေကာလိပ္ေက်ာင္းမွာပါ။ ေက်ာင္းသားေတြကို လိုက္စစ္တဲ့ အင္စပတ္ေတာ္မင္းက အ႒မတန္း ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေတြကို လက္အုပ္ခ်ီ အရိုအေသေပးဖို႕ ဒါမွမဟုတ္ လက္ပိုက္အရိုအေသေပးဖို႕ ခိုင္းပါတယ္။ ေက်ာင္းသားတခ်ိဳ႕က လက္အုပ္လဲ မခ်ီၾကပါဘူး။ လက္လဲ မပိုက္ၾကပါဘူး။အဲဒီလို မလုပ္တာကိုပဲ အင္စပတ္ေတာ္မင္းက အမိန္႕မနာခံလို႕ ဆိုျပီး ေက်ာင္းက ထုတ္ပစ္သတဲ့ေလ။ ဒီေတာ့ က်န္တဲ့ေက်ာင္းသား တခ်ိဳ႕ကလည္း ေက်ာင္းမတတ္ၾကေတာ့ဘူး။

ဒီကိစၥနဲ့ ပက္သက္ျပီး ေက်ာင္းေတြမွာ ဆရာကို တပည့္က အရိုအေသေပးပံု ေပးနည္းနဲ့ ပက္သက္ျပီး ေဆြးေႏြးပြဲတခု က်င္းပခဲ့တယ္။ ေနရာက ရန္ကုန္ျမိဳ႕ ဆူးေလလမ္းက ဝိတိုရိယခန္းမမွာပါ ။ အဲဒီေဆြးေႏြးပြဲကို လူ ၄၀၀ ေလာက္ တက္ေရာက္ၾကျပီး အဲဒီအထဲမွာ ျမန္မာ အမ်ိဳးသမီးေတြလည္း ပါတယ္လို႕ ဆိုပါတယ္။။ အစည္းအေဝးက "ဦးေတာ္စိန္ခို" ကို သဘာပတိ တင္ေျမႇာက္ၾကပါတယ္။

ေတာ္စိန္ခို ေရးခဲ့တဲ့ အတိုင္းကိုးကားရရင္ " ရွိခိုးတယ္ဆိုတာ မူလဘူတက ယုံၾကည္ကိုးကြယ္ျခင္းဆိုင္ရာ ဘာသာေရး ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြရဲ့ လကၡဏာပါ။ ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစာၦမိ ၊ ဓမၼံ သရဏံ ဂစာၦမိ ၊ သံဃံ သရဏံ ဂစာၦမိ ဆိုျပီးေတာ့ ဘုရား တရား သံဃာကို ပူေဇာ္ကန္ေတာ့ရာမွာ လက္ဝါးႏွစ္ဖက္ကို ၾကာဖူးသ႑န္ပူးယွက္လို႕ နဖူးလက္တင္ ရွိခိုးခဲ့ၾကတာကိုး။ ျမန္မာ့ ယဥ္ေက်းမႈမွာ အနေႏၲာ အနႏၲ ငါးပါးဆိုတာ ရွိပါတယ္။ ဘုရား တရား သံဃာ အျပင္ က်န္ႏွစ္ပါးက မိဘ နဲ့ ဆရာဆိုတာ ျမန္မာတိုင္းသိၾကပါတယ္။ အဲဒီ ငါးပါးမွ အပ ျမန္မာေတြ လက္အုပ္ခ်ီခဲ့ဖူးတာ ဘုရင္ပါ။

ဘုရင္ကို လက္အုပ္ခ်ီတဲ့ သေဘာက အနေႏၲာ အနႏၲ ငါးပါးကို လက္အုပ္ခ်ီပံုနဲ့ ကြဲပါတယ္။ "ဦးေတာ္စိန္ခို" က အဲဒီအေၾကာင္းေလးကို ေရးရာမွာ ဘုရင္ဟာ ဘိသိတ္ခံရာမွာ က်မ္းသစၥာ က်ိမ္ဆိုခဲ့ရပါသတဲ့။ အဲဒီလို က်ိမ္ဆိုမွသာ အရွိခိုးခံထိုက္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ ျဖစ္လာပါသတဲ့။ ဘယ္လို က်ိမ္ဆိုခဲ့ရသလဲ ဆိုေတာ့ သူဟာ သူ႕စြမ္းရည္ရွိသမွ် ျပည္သူျပည္သားတို႕ရဲ့ ၾကီးပြါးေရး၊ ကိုယ္က်န္းမာေရး၊ စိတ္ခ်မ္းသာေရးတို႕ အတြက္ အေကာင္းဆုံး ေဆာင္ရြက္ပါမယ္။ အဓမၼ အုပ္ခ်ဳပ္ျခင္း နဲ့ ဖိႏွိပ္ျခင္းတို႕ကို ေရွာင္ၾကဥ္ပါမယ္လို႕ သစၥာဆိုရပါမယ္။ ဆိုတဲ့ သစၥာလည္း တည္ေအာင္က်င့္ရပါတယ္တဲ့။ ဒါမွ ဘုရင္ဟာ အရွိခိုးခံထိုက္တဲ့ ပုဂၢၢိဳလ္ ျဖစ္ရတာပါ။ ပလႅင္ေပၚတက္ထိုင္လိုက္တာနဲ့ ေအာ္တိုမစ္တစ္ လက္အုပ္ခ်ီခံထိုက္တဲ့သူ ျဖစ္မသြားဘူးဆိုတဲ့ ျမန္မာေတြရဲ့ မင္းနဲ့ ျပည္သူ ဆက္ဆံေရး ဓေလ့ထုံးတမ္းေလးဟာျဖင့္ ျမန္မာဘုရင္ေတြ စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္တယ္ဆိုတဲ့ ျဗိတိသွ်တို႕ရဲ့ စြပ္စြဲခ်က္ကို ေခ်ဖ်က္လိုက္သလိုပါပဲ။

ဦးေတာ္စိန္ခိုက အရိုအေသေပးပံုနဲ့ ပတ္သက္ျပီး အစည္းအေဝးရဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြကို ရွင္းျပပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ေက်ာင္းေတြမွာ ဆရာေတြကို အရိုအေသေပးပံု ခ်မွတ္ဖို႕ သေဘာထားေပးၾကပါလို႕ ဖိတ္ေခၚပါတယ္။

အစည္းအေဝး တတ္ေရာက္လာတဲ့ ဦးေမာင္ၾကီးက အရိုအေသေပးပံု ႏွစ္မ်ိဳးကို သူသေဘာမတူပါဘူးတဲ့။ တခုက ရင္မွာ လက္အုပ္ခ်ီခိုင္းတာ သူသေဘာမတူပါဘူးတဲ့။ ေနာက္တခုက လက္ကို ေအာက္စိုက္ခ် ျဖန္႕ထားတဲ့ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ၾကက္ေျခခတ္လို ယွက္ထားရတာ။ ဒီပံုစံ ႏွစ္ရပ္လုံးမွာ ဘာသာေရး သေဘာပါတဲ့ အတြက္ အဲဒီလို အရိုအေသေပးပံု ေပးနည္းကို သေဘာမတူပါဘူးတဲ့။

ဦးေမာင္ၾကီး ျပီးတဲ့အခါ ၈ တန္း ေက်ာင္းသားတခ်ိဳ႕ကို စက္တင္ဘာလ ၁၂ ရက္ေန႕က ေက်ာင္းထုတ္ပစ္လိုက္တဲ့ အမိန္႕ကို ပယ္ဖ်က္ေပးရင္ မိဘေတြ ဝမ္းသာၾကလိမ့္မယ္လို႕ အဆိုတရပ္ တင္ျပန္တယ္။ လက္အုပ္ခ်ီ ရွိခိုးျပီး အရိုအေသေပးရတာကိုေတာ့ျဖင့္ ဘယ္မိဘကမွ သေဘာမတူၾကပါဘူးတဲ့။ လက္အုပ္ခ်ီ အရိုအေသေပးတာကို ရွိခိုးတယ္ဆိုတဲ့ အသုံးအႏွုန္းရွိေပမယ့္ လက္ပိုက္ အရိုအေသေပးတာကို ေခၚတဲ့ အသုံးအႏွုန္းရယ္လို႕ ျမန္မာမွာ ရွိတာမွ မဟုတ္ေပပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ေက်ာင္းထုတ္တဲ့ အမိန္႕ကို ပယ္ဖ်က္ဖို႕ ဦးဘလိႈင္က အဆိုတင္တာကို ဦးဖိုးခ်က္က ေထာက္ခံျပီး တညီတညြတ္တည္း အတည္ျပဳလိုက္ၾကပါတယ္။

တခါ ဆရာေဖ်ာ္က အဆိုတရပ္တင္ျပန္တယ္။ ေက်ာင္းအုပ္ၾကီး ဒါမွမဟုတ္ ပညာေရးဌာနက အရာရွိတေယာက္ ေက်ာင္းခန္းထဲ ဝင္လာရင္ မတ္တပ္ရပ္ျခင္း အားျဖင့္ လံုေလာက္တဲ့ ရိုေသကိုင္း႐ိႈင္းမႈကို ျပရာေရာက္တယ္လို႕ မိဘေတြက ထင္ျမင္တဲ့ အေၾကာင္း၊ ဆရာေတြကို အျပင္မွာ ေတြ႕ရင္ ေက်ာင္းသားက ေခါင္းအနည္းငယ္ညြတ္ျပီး အရိုအေသေပးတာကိုေတာ့ျဖင့္ ကန္႕ကြက္ဖို႕ မရွိေၾကာင္း၊ အဲဒီအဆိုကို ဆရာေဖ်ာ္က အဆိုတင္ျပီး ဦးဘိုးမင္းက ေထာက္ခံလို႕ အားလုံးက တညီတညြတ္တည္း ဆုံးျဖတ္အတည္ျပဳၾကျပန္ပါတယ္။

ေနာက္ ဆုံးျဖတ္ခ်က္တရပ္ကေတာ့ စာသင္ႏွစ္တႏွစ္ အတြင္းမွာ ျပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ေတြက မလုပ္ရတဲ့ လုပ္ရပ္တခု ထည့္သြင္း လုပ္ခိုင္းလာတာဟာျဖင့္ မွ်တရာ မေရာက္ဘူး။ အဲဒီလို လုပ္ခ်င္တယ္ရင္ စာသင္ႏွစ္ မစမီကတည္းက ေက်ာင္းသားမိဘေတြကို ၾကိဳတင္ အသိေပးသင့္တယ္။ ဒါမွသာ မိဘေတြဟာ သူတို႕သားသမီးေတြ ရွိခိုးရတာ မၾကိဳက္ဘူးဆိုရင္ အဲဒီေက်ာင္းက ႏွုတ္ထြက္ျပီး ရွိမခိုးရတဲ့ ေက်ာင္းကို ေျပာင္းထားႏိုင္မွာ ျဖစ္တယ္လို႕ ဦးဖိုးစိန္က အဆိုတင္သြင္းျပီး ဦးေအာင္ျမင့္က ေထာက္ခံပါတယ္။ ဒီ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကိုလည္း အားလုံးက တညီတညြတ္တည္း အတည္ျပဳလိုက္ၾကျပန္ပါတယ္။

ဦးဖိုးစိန္က ဆက္ျပီး ေက်ာင္းသားေတြ ေက်ာင္းမတတ္တာဟာ ေက်ာင္းသားၾကီးေတြ ျဖားေယာင္းျခိမ္းေျခာက္လို႕ မဟုတ္ပါဘူးတဲ့။ မိဘေတြက သူတို႕သေဘာအတိုင္း သားသမီးေတြကို ေက်ာင္းမပို႕တာ ျဖစ္ပါတယ္တဲ့။ မိဘေတြကရွိခိုးတဲ့ ျပသနာေျဖရွင္းအျပီးကို ေစာင့္ေနၾကတာပါတဲ့။ ဒီအဆိုကို ဘာလို႕ ဦးဖိုးစိန္ တင္ရသလဲ ဆိုေတာ့ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြက ေက်ာင္းသားငယ္ေတြ ေက်ာင္းမတတ္တာကို ေက်ာင္းသားၾကီးေတြရဲ့ အဖ်က္အေမွာက္လို႕ စြပ္စြဲၾကတာေၾကာင့္ပါ။ အစည္းအေဝးကို တတ္ေရာက္လာသူေတြက ကေလးေတြ လက္အုပ္ခ်ီ ရွိခိုးျပီး အရိုအေသ မေပးသင့္ဘူး။ အဲဒီလိုပဲ လက္ပိုက္အရိုအေသလည္း မေပးသင့္ဘူးလို႕ တညီတညြတ္တည္း သေဘာတူၾကပါသတဲ့။

ကြၽန္ပညာေရးစနစ္မွာ ေက်ာင္းသားေတြရဲ့ စိတ္ဓာတ္ကို ဘယ္လိုပဲခ်ိဳးႏွိမ္ ခ်ိဳးႏွိမ္ ေရွးတုန္းက ျမန္မာေတြကေတာ့ျဖင့္ မခံခဲ့ၾကပါဘူး။ တျခားတျခားေသာ အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္းေတြ မေျပာနဲ့၊ အနေႏၲာ အနႏၲ ငါးပါးမွာပါတဲ့ ဆရာကိုေတာင္ လက္အုပ္ခ်ီ အရိုအေသေပးတဲ့ သဏၭန္ကို ျငင္းပယ္ခဲ့ၾကတာပါ။

ရိုေသတာနဲ့ စိတ္ဓာတ္ခ်ိဳးႏွိမ္တာ မတူပါဘူး။ စိတ္ဓာတ္ခ်ိဳးႏွိမ္တဲ့ ဒါမွ မဟုတ္ အတၱဘဝင္ေျမာက္ေနတဲ့ လူေတြက ပ်ပ္ဝပ္ရိုေသမႈကို ေတာင္းဆိုတတ္ပါတယ္။ ရိုေသတယ္ဆိုတဲ့ အဆင့္ထက္ ပိုတဲ့ အျပဳအမူ အေနအထိုင္ အေျပာအဆိုေတြကို ေတာင္းဆိုတတ္ၾကပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ျမန္မာကေလးေတြ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြက ကိုယ့္ဆရာဆိုရင္ ရိုေသတတ္ၾကျပီးသားပါ။ အနေႏၲာ အနႏၲ ငါးပါးမွာပါတဲ့ ဆရာရဲ့ ဂုဏ္ေက်းဇူးဟာ ၾကီးမားတယ္ဆိုတာ ရင္ထဲ သိျပီးသားပါ။ သို႕ေသာ္လည္း အဲဒီရိုေသမႈကို အဲဒီဓေလ့ ထုံးတမ္းစဥ္လာကို အခြင့္ေကာင္းယူလို႕ ကိုယ့္အထက္အရာရွိ ျဗိတိသွ်ကို မ်က္ႏွာလိုအားရ လုပ္ျပီး ကြၽန္ေကာင္းပီပီ ကြၽန္အျပဳအမူ အျပည့္နဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကို ခုတုံးလုပ္ ခိုင္းေစၾကေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြက ဘယ္ျငိမ္ခံၾကေတာ့မလဲ။ ဒါေၾကာင့္ သခင္စိတ္ရွိတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြဟာ အင္စပတ္ေတာ္မင္း လက္အုပ္ခ်ီခိုင္းလည္း လက္အုပ္မခ်ီခဲ့ၾက၊ လက္ပိုက္ခိုင္းလည္း လက္မပိုက္ခဲ့ၾကတာပါ။ အဲဒီ ေက်ာင္းသားေတြကို ေက်ာင္းထုတ္ပစ္လိုက္ေတာ့ က်န္တဲ့ ေက်ာင္းသားတခ်ိဳ႕ကလည္း " ဒီလို ေက်ာင္းမ်ိဳးမွာ ေက်ာင္းမတတ္ၾကေတာ့ဘူးေဟ့" ဆိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္နဲ့ ေက်ာင္းမသြားပဲ ေနခဲ့ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ပထမ ေက်ာင္းသားသပိတ္ မေပၚခံတည္းက ျမန္မာ ေက်ာင္းသားေတြရဲ့ စိတ္ဓာတ္ကို ေကာင္းေကာင္း သိျမင္ႏိုင္တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေလးလို႕ ဆိုရင္လည္း မမွားေပဘူးလို႕ ထင္ပါတယ္။

လူမႈဆက္ဆံေရးမွာ စည္းရွိပါတယ္။ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈ ဓေလ့ထုံးစံထဲမွာ ဘုန္းၾကီးနဲ့ လူ၊ မိဘနဲ့ သားသမီး၊ ဆရာနဲ့ တပည့္၊ မင္းနဲ့ ျပည္သူ အစရွိသျဖင့္ သူ႕စည္းနဲ့ သူ၊ သူ႕ဝတၱရားနဲ့ သူ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ လိုက္နာၾကရပါတယ္။ ငါကေတာ့ ဘုန္းၾကီးမို႕၊ ငါကေတာ့ မိဘမို႕၊ ငါကေတာ့ ဆရာမို့ အရိုအေသ ခံထိုက္တာထက္ ပိုျပီး ခံခ်င္တယ္ဆိုရင္ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈက ခြင့္မျပဳပါဘူး။ ဒါ အင္မတန္ေကာင္းတဲ့ ျမန္မာေတြရဲ့ ဓေလ့စ႐ိုက္ေတြပါ။ ေဟာဒီ အစည္းအေဝးၾကီးက ျမန္မာေတြရဲ့ ယဥ္ေက်းမႈ ထုံးတမ္းေလးကို တဖက္က ထိန္းသိမ္းခဲ့တာ ျဖစ္သလို တဖက္ကလည္း ေပးသင့္ ေပးထိုက္တဲ့ ရိုေသမႈ ပံုစံမ်ိဳးနဲ့ ပိုျပီးမေပးဖို႕၊ အဲဒီလို မေပးျခင္းအားျဖင့္ ေက်ာင္းသားေတြရဲ့ စိတ္ဓာတ္ကို ပိုနိမ့္က်သြားေအာင္ မလုပ္ဖို႕ ဂ႐ုစိုက္ခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းသားမိဘေတြရဲ့ သမာသမတ္က်တဲ့ အျမင္ဟာလည္း ခ်ီးက်ဴးႏွစ္သက္စရာပါ။ ျမန္မာေတြရဲ့ သခင္စိတ္ဓာတ္ဆိုတာ အဲဒါမ်ိဳးပါ။

ဆရာ တင္ေမာင္သန္း၏ သခင္ႏိုင္ငံေတာ္ စာအုပ္ပါ ကြၽန္ပညာေရး ႏွင့္ သခင္ပညာေရး ေဆာင္းပါးမွ ေကာက္ႏွုတ္ေဖာ္ျပသည္။

စာအုပ္ အျပည္အစုံ ရယူရန္ >> http://www.scribd.com/doc/113030838/တင္ေမာင္သန္း-သခင္ႏိုင္ငံေတာ္

27 Sept 2013

တို႔ဗမာ အစည္းအ႐ံုး သမိုင္း စာအုပ္


 တို႔ဗမာ အစည္းအ႐ံုး သမိုင္း စာအုပ္

ပ + ဒု ႏွစ္ တြဲေပါင္း ( ၆၄၇ စာမ်က္ႏွာ ) File Size 37 MB

အြန္လိုင္းမွ ဖတ္႐ႉရန္ >> http://www.scribd.com/doc/171153979/History-of-Dobama-Asiayone-37

စာလုံး ပိုမိုျပတ္သား ထင္ရွားစြာ Print ထုတ္ရန္ / Download ရယူရန္ -
Link 1>>> http://goo.gl/iDVaqI
Link 2>>> http://goo.gl/EIoIPU


19 Sept 2013

လူမ်ိဳးအမည္က ျမန္မာ [ လြတ္လပ္ေရး ေက်ာက္တိုင္ ]

လူမ်ိဳးအမည္က ျမန္မာ
============

၁၉၄၈ ခုႏွစ္ လြတ္လပ္ေရးေန႕  ဝန္ၾကီးခ်ဳပ္ ဦးႏုကိုယ္တိုင္ အုတ္ျမစ္ခ်ေသာ

လြတ္လပ္ေရးအထိမ္းအမွတ္ ေက်ာက္တိုင္၏ အုတ္ျမစ္ခ် ေမာ္ကြန္းမိန့္ခြန္း စာသားမ်ားတြင္

မြန္၊ ျမန္မာ၊ရွမ္း အစရွိသည္ျဖင့္ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးတစုကိုသာ ကိုယ္စားျပဳေရးထိုးထားသည္။



 (ရန္ကုန္ျမိဳ့ ျမိဳ့ေတာ္ခန္းမေရွ႕ မဟာဗႏၵဳလပန္းျခံရွိ လြတ္လပ္ေရးအထိမ္းအမွတ္ ေက်ာက္တိုင္)


ဝန္ၾကီးခ်ဳပ္ ဦးႏု ပါလီမန္လြတ္ေတာ္ မိန့္ခြန္း စာသားမ်ားတြင္လည္း

မြန္၊ ျမန္မာ၊ရွမ္း အစရွိသည္ျဖင့္ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးတစုကိုသာ ကိုယ္စားျပဳေရးထိုးထားသည္။


(ရန္ကုန္ျမိဳ့ ျမိဳ့ေတာ္ခန္းမေရွ႕ မဟာဗႏၵဳလပန္းျခံရွိ လြတ္လပ္ေရးအထိမ္းအမွတ္ ေက်ာက္တိုင္)

1 Apr 2013

ရခိုင္မင္းသမီး (ေမာက္ေတာ္) ဧခ်င္း "ျမန္မာ" လူမ်ိဳး

သကၠရာဇ္ ၈၁၇ ရခိုင္ဘုရင္ စာျဖဴမင္း လက္ထက္ အမတ္ၾကီး ဘဒူမင္းညိဳ၏ ရခိုင္မင္းသမီး ဧခ်င္း ေခၚ ေမာက္ေတာ္ ဧခ်င္းပါ "ျမန္မာ" လူမ်ိဳး










17 Mar 2013

Burma / Burmese ဆိုတာ ျမန္မာႏိုင္ငံ / ျမန္မာလူမ်ိဳး

အဂၤလိပ္အစိုးရ၏ ထီလက္မွတ္ပါ တရားဝင္အေခၚအေဝၚ



 

ဘီအိုစီ (  Burmah Oil Company - ျမန္မာျပည္ ေရနံကုမၸဏီ၏  ) ၏ ေၾကညာ - ဗမာ့ေခတ္ သတင္းစာ



























၁၈၄၁ တြင္ ထုတ္ေဝသည့္ ဘိုးေတာ္ဘုရား ဗဒံုမင္း၏ သားေတာ္ မကၡရာမင္းသားၾကီး၏ အဘိဓာန္ပါ ေဝါဟာရ





















 



































၁၈၄၉ တြင္ ထုတ္ေဝသည့္ ဆရာယုဒသန္ ( ဂ်ပ္ဆင္ ) ၏ အဘိဓာန္ပါ ေဝါဟာရ

















 























၁၈၅၃ တြင္ထုတ္ေဝသည့္ မက္ကန္ဇီး ၏ Burmah & The Burmese စာအုပ္
( Burman သည္ ျမန္မာလူမ်ိဳး၊ တလိုင္းသည္ မြန္လူမ်ိဳး ျဖစ္ေၾကာင္း ထင္ရွားစြာျပသည္။ )






16 Mar 2013

ဦးခင္ရီ ( ျမန္မာလူမ်ိဳး )

လူဝင္မႈႀကီးၾကပ္ေရးဝန္ႀကီး ဦးခင္ရီ ( ျမန္မာလူမ်ိဳး )

08.10.2012 ဒီမုိကေရစီေရးရာ ေဆြးေႏြးခန္း- ဗီြအုိေအျမန္မာ


မူရင္းစာမ်က္ႏွာ >> http://burmese.voanews.com/content/burma-forum-democracy-affairs-immigration-citizen-rights/1522252.html

အသံနားဆင္ရန္ >> http://burmese.voanews.com/audio/audio/219464.html



(08.10.2012 ဒီမုိကေရစီေရးရာ ေဆြးေႏြးခန္းမွာ ဗီြအုိေအျမန္မာ သတင္းဌာနမွဴး ဦးသန္းလြင္ထြန္းက အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုကို ျမန္မာႏိုင္ငံသမၼတ ဦးသိန္းစိန္နဲ႔အတူ လိုက္ပါလာတဲ့ လူဝင္မႈႀကီးၾကပ္ေရး၊ ျပည္သူ႔အင္အားဝန္ႀကီးဌာန ျပည္ေထာင္စုဝန္ႀကီး ဦးခင္ရီ ကို ျမန္မာႏိုင္ငံသား ဥပေဒ၊ တုိင္းရင္းသားအေရး နဲ႔ လူဝင္မႈႀကီးၾကပ္ေရးဆုိင္ရာ လုပ္ေဆာင္ျပင္ဆင္မႈမ်ားကို ေတြ႔ဆံုေမးျမန္း ေဆြးေႏြးမႈ )



COPY LINK
===================================================

RFA မွ ကုိေက်ာ္ေက်ာ္ေအာင္က ေတြ႔ဆံုေမးျမန္းျခင္း

RFA Burmesevideo on Sep 13, 2012



ဦးခင္ရီ ။ ။ .... တုိင္းရင္းသား လူမ်ဳိး (၈) မ်ဳိး ... ရွမ္း၊ ကခ်င္၊ ကရင္၊ ကယား၊ မြန္၊  ျမန္မာ ၊ ရခုိင္၊ ခ်င္း - ဒီ (၈) မ်ဳိး plus ....
 

 [ ရခုိင္ျပည္နယ္ အတြင္းကို ႏုိင္ငံျခားသား ဝင္ေရာက္မႈ အေျခအေနေတြ အေပၚ လူဝင္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရး ဌာနက ကိုင္တြယ္ေျဖရွင္းေနတဲ့ ကိစၥေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး လူဝင္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရး ဝန္ႀကီး ဦးခင္ရီကို ကုိေက်ာ္ေက်ာ္ေအာင္က ေတြ႔ဆံုေမးျမန္းျခင္း ]

===================================================

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ႏုိင္ငံျခားေရး ဝန္ၾကီးဌာန ႐ုံးေဟာင္းတြင္ ျပဳလုပ္သည့္ သတင္းစာ ရွင္းလင္းပြဲ - ၂၀၁၂ ခုႏွစ္၊ ဇူလုိင္လ ၃ဝ ရက္ေန႔

 http://www.mizzimaburmese.com/news/inside-burma/9753-2012-07-31-09-34-52.html


COPY LINK:  

===================================================

ဦးခင္ရီရြတ္ဆိုျပေသာ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳး အစီအစဥ္မွာ မွန္ကန္ပါသည္။ ဤမွာ နားေထာင္ၾကည့္ပါ။



"တို ့ေသြးခ်င္းပီပီ သီခ်င္း" ျမတ္အဖြဲ့ (ျမန္မာ့အသံ) မွ သီဆိုထားပါသည္။

တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးအမည္ကို အကၡရာအစီအစဥ္အတိုင္း စီစဥ္ထားျခင္းျဖစ္သည္။ ကခ်င္-ကယား-ကရင္-ခ်င္း-မြန္-ျမန္မာ-ရခိုင္-ရွမ္း (က - က- က - ခ - မ- မ - ရ - ရ )

မြန္-ဗမာ ဟူ၍ မအကၡရာေနာက္ ဗအကၡရာ ကပ္ျပီး (မ - ဗ) ဟူ၍ ေျပာင္းျပန္စီစဥ္႐ိုးမရွိ။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ - Burma / ျမန္မာလူမ်ိဳး


ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ - Burma / ျမန္မာလူမ်ိဳး

(၁) စစ္အစိုးရက ၁၉၈၉- ၁၉၉၀ မွာ Myanmar လို႕အမည္ေျပာင္းပါတယ္။ Myanmar ဟာ တိုင္းရင္းသားအားလုံးကို ကိုယ္စားျပဳတယ္လို႕ ဆိုပါတယ္။ မမွန္ပါဘူး။

(၂) ျမန္မာဆိုတာ ဗမာလို႕ ေခၚေနတဲ့ လူမ်ိဳးစု၏ စာေပသုံးေဝါဟာရျဖစ္ပါတယ္။ တျခားလူမ်ိဳးစုေတြကို ကိုယ္စားမျပဳပါဘူး။

Aung San Suu Kyi speech East-West Center
HAWAII 25.JANUARY 2013

http://www.youtube.com/watch?v=Bf4qVLhHS-E

13 Mar 2013

အဂၤလိပ္အစိုးရထုတ္ သူၾကီးေဂဇက္ပါ ျမန္မာႏိုင္ငံ / Burma


သူၾကီးေဂဇက္ Headman's Gazette သည္ အဂၤလိပ္အစိုးရမွ ထုတ္ေဝသည္။

Burma, ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္၊ ျမန္မာလူမ်ိဳး အသုံးအႏွုန္းမ်ားကို ေလ့လာႏိုင္ရန္ ေကာက္ႏွုတ္ေဖာ္ျပပါသည္။


BOC - Burmah Oil Company ကို ျမန္မာျပည္ ေရနံဆီကုမၸဏီ ဟု ေဖာ္ျပခ်က္ကိုလည္း သတိျပဳႏိုင္ေပသည္။

အဂၤလိပ္တို႕သည္ "ဗမာျပည္၊ ဗမာလူမ်ိဳး" ဟူ၍ သုံးစြဲျခင္းမရွိေပ။ ျမန္မာဘုရင္မ်ားလက္ထက္၌လည္း "ဗမာျပည္၊ ဗမာလူမ်ိဳး" ဟူ၍ သုံးစြဲျခင္းမရွိေပ။

"ဗမာျပည္" ဟူေသာ ေဝါဟာရကို တို႕ဗမာအစည္းအရုံးမွ စတင္အသုံးျပဳသည္။ ဗမာဟူသည္ တိုင္းရင္းသားအားလုံး၊ ျပည္သူျပည္သားအားလုံးကို ျခဳံငံုေသာအမည္အျဖစ္ သတ္မွတ္ျပီး လြတ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲဝင္ရန္ စည္းရုံးခဲ့သည္။ ရည္ရြယ္ခ်က္၊ ေစတနာကို ပြင့္လင္းစြာခ်ျပစည္းရုံး၍ တိုင္းရင္းသားမ်ား လက္ခံျပီး သခင္ဘြဲ့ခံၾကသည္။











10 Mar 2013

ဘီအိုစီ Burmah Oil Company "ျမန္မာျပည္ေရနံကုမၸဏိ"


Burma ဘားမား ဆိုတာ အဂၤလိပ္က "ဗမာ"ကို ကိုယ္စားျပဳျပီး မွည့္ေခၚခဲ့တာ မဟုတ္ေၾကာင္း အေထာက္အထားတခု ရရွိလာျပန္ျပီ။

သခင္ဖိုးလွၾကီး ဦးေဆာင္တဲ့ ေရနံေျမသပိတ္ၾကီးဟာ "ဘီအိုစီ" ကုမၸဏီရဲ့ လုပ္အားခ ဂုတ္ေသြးစုပ္မႈေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာရတာကို အမ်ားသိျပီး ျဖစ္ပါသည္။ ဘီအိုစီ ဆိုတာ Burmah Oil Company ပါ။ ၁၈၈၆ မွ စတင္ျပီး ၁၉၆၃ မွာ ဦးေနဝင္း ျပည္သူပိုင္ သိမ္:ခံရပါတယ္။ဘီအိုစီရဲ့ ပိုင္ဆိုင္မႈေတြနဲ့  ျမန္မာ့ေရနံနဲ့ သဘာဝဓာတ္ေငြ့လုပ္ငန္းကို ထူေထာင္ခဲ့ပါတယ္။

အဆိုပါ Burmah Oil Company ( BOC ) ရဲ့ ျမန္မာအမည္က "ျမန္မာျပည္ေရနံကုမၸဏိ" ျဖစ္ပါတယ္။ Burmah ဟာ ျမန္မာျပည္ ကို ရည္ညြန္:ေၾကာင္း အေထာက္အထားပါ။ "ဗမာျပည္"အမည္ကို အဂၤလိပ္တို႕ မည္သည့္အခါမွ် သုံးစြဲခဲ့ျခင္းမရွိပါ။

ေအာက္ေဖာ္ျပပါ ေၾကညာမွာ ၁၉၅၃ ဗမာ့ေခတ္သတင္းစာမွာ ေဖာ္ျပပါရွိေသာ ဘီအိုစီရဲ့ ေၾကညာတခုပါ။



သို႕ဆိုပါလွ်င္ ဗမာျပည္ဟူေသာ အမည္ကို မည္သူေတြ စတင္သုံးစြဲပါသနည္း။ တို႕ဗမာအစည္းအရုံးမွ စတင္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ အစည္းအရုံး၏ အမွတ္တံဆိပ္မွာ "ဗမာျပည္"ဟု အထင္အရွားေဖာ္ျပထားပါတယ္။ ထိုမွအစျပဳ၍ လြတ္လပ္ေရးဦးေဆာင္အဖြဲ့အစည္းတိုင္း ဗမာအမည္ကို အသံု:ျပဳလာပါတယ္။

အစိုးရတရပ္အေနျဖင့္ "ဗမာႏိုင္ငံေတာ္"ဟု သုံးစြဲျခင္းမွာ အဓိပတိ ေဒါက္တာဘေမာ္ ၊ တပ္မေတာ္ေသနာပတိ ဗိုဟ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတို႕ဦးေဆာင္ေသာ ဗမာႏိုင္ငံအစိုးရ ၁၉၄၃-၁၉၄၅ ျဖစ္ပါတယ္။ 


6 Mar 2013

၁၉၃၅ ျမန္မာႏိုင္ငံ စီရင္ အုပ္ခ်ဳပ္မႈအက္ဥပေဒ - ေရြးေကာက္ပြဲမ်ားစစ္တမ္း (၂)

၁၉၃၅ ျမန္မာႏိုင္ငံ စီရင္အုပ္ခ်ဳပ္မႈအက္ဥပေဒ ( ၉၁ ဌာန အုပ္ခ်ဳပ္ေရး )


 ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္က်င္းပခဲ့ေသာ ေရြးေကာက္ပြဲမ်ားကို စစ္တမ္းထုတ္ၾကည့္ျခင္း – အပိုင္း (၂)

သန္း၀င္းလႈိင္
မတ္လ ၅၊ ၂၀၁၂
 
ျမန္မာျပည္သူတို႔၏ ႏိုင္ငံေရးႏိုးၾကားလာမႈေၾကာင့္ နယ္ခ်ဲ႕ၿဗိတိသွ်တို႔သည္ တထစ္ေလွ်ာ့၍ ၁၉၃၅ ျမန္မာႏိုင္ငံ စီရင္အုပ္ခ်ဳပ္မႈအက္ဥပေဒအရ (၉၁)ဌာနအုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို ေပးခဲ့သည္။
 ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ေခၚ အမတ္မ်ားက အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဌာနေပါင္း ၉၁ ဌာနကို စီမံအုပ္ခ်ဳပ္ ခြင့္ရေသာေၾကာင့္ ၉၁ ဌာန အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဟု ေခၚခဲ့သည္။
အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအသစ္အရ လႊတ္ေတာ္ႏွစ္ရပ္ထား႐ွိၿပီး၊ ေအာက္လႊတ္ေတာ္အတြက္ အမတ္ (၁၃၂) ေယာက္ႏွင့္ အထက္လႊတ္ေတာ္အတြက္ အမတ္(၃၆)ေယာက္ ေ႐ြးေကာက္တင္ေျမႇာက္ရမည္ျဖစ္သည္။

 ေအာက္လႊတ္ေတာ္အမတ္ (၁၃၂) ေယာက္ထဲတြင္ နယ္မ်ားမွ ေ႐ြးေကာက္ ရမည့္ အမတ္ဦးေရ (၉၂) ဦး၊ ကရင္အမ်ိဳးသား (၁၂) ဦး၊ အိႏိၵယအမ်ိဳးသား (၈) ဦး၊ အဂၤလိပ္-ျမန္မာကျပား (၂) ဦး၊ ဥေရာပတုိက္သား (၃)ဦး၊ စက္မႈလက္မႈႏွင့္ ကုန္သည္ႀကီးမ်ားအသင္း၏ ကိုယ္စားလွယ္ (၁၁) ဦး၊ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္မွ (၁၂) ဦး၊ အိႏိၵယအလုပ္သမားကိုယ္စားလွယ္ (၂)ဦး၊ အိႏိၵယမဟုတ္ေသာ အလုပ္သမား ကိုယ္စားလွယ္ (၁) ဦးတို႔ ျဖစ္သည္။

လႊတ္ေတာ္ထဲ၌ ျမန္မာတို႔၏ မဲကိုထိန္းႏိုင္ရန္ရည္႐ြယ္ခ်က္ျဖင့္ စက္မႈလက္မႈကုန္သည္ႀကီးမ်ား အသင္း၏ကိုယ္စားလွယ္ (၁၁) ဦးထဲ၌ ဥေရာပတုိက္သားကုန္သည္ႀကီးမ်ားအသင္းမွ (၆) ဦး၊ အိႏိၵယကုန္သည္ႀကီးမ်ားအသင္းမွ (၃) ဦး၊ တ႐ုတ္ကုန္သည္ႀကီးမ်ားအသင္းမွ (၁) ဦး၊ ျမန္မာကုန္သည္ႀကီးမ်ားအသင္းမွ (၁) ဦး စသည္ျဖင့္ ခြဲေ၀ခဲ့ျပန္သည္။

(၉၁)ဌာန အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဆိုသည္မွာ ဌာနေပါင္း (၉၁) ဌာနသာ႐ွိ၍ ေခၚေ၀ၚခဲ့ျခင္းမဟုတ္ေပ။ ၁၉၃၅ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဥပေဒအရ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ဌာနေပါင္း (၉၈)ဌာန ႐ွိသည့္အနက္ ၿဗိတိသွ်ဘုရင္ခံက အေရးႀကီးသည့္ ခုနစ္ဌာနကိုအုပ္ခ်ဳပ္ၿပီး က်န္ (၉၁) ဌာနကို ျမန္မာကိုယ္စားလွယ္ မ်ားႏွင့္ ၀န္ႀကီးအဖြဲ႕အားအုပ္ခ်ဳပ္ေစခဲ့သည္။ ျမန္မာအမ်ိဳးသားမ်ားအုပ္ခ်ဳပ္ရသည့္ (၉၁) ဌာနကိုအစြဲျပဳ၍ (၉၁) ဌာနအုပ္ခ်ဳပ္ေရးဟု အမည္ တြင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

အမွန္စင္စစ္ ၄င္းအုပ္ခ်ဳပ္ေရးသည္ ႏိုင္ငံေရးစိတ္ဓာတ္ တက္ႂကြႏိုးၾကားေနေသာ ျမန္မာတုိင္းရင္းသားမ်ားကို ၿဗိတိသွ်အစိုးရက ဒုတိယအႀကိမ္ ၿဖိဳခြဲဖ်က္ဆီးခဲ့သည့္ ႏိုင္ငံေရးလက္နက္ႀကီးမ်ားပင္ျဖစ္သည္။ ၿဗိတိသွ်တို႔သည္ စည္းစည္းလံုးလံုး ညီညီၫြတ္ၫြတ္ျဖင့္ နယ္ခ်ဲ့ဆန္႔က်င္ ေရး ဆင္ႏႊဲခဲ့ေသာ ၀ံသာႏုလႈပ္႐ွားမႈမ်ားကို ဒိုင္အာခီအုပ္ခ်ဳပ္ေရး လက္နက္ျဖင့္ ပထမအႀကိမ္ေအာင္ျမင္စြာ ႏွိမ္နင္းခဲ့သည္။ အလားတူပင္ တို႔ဗမာသခင္မ်ားဦးေဆာင္သည့္ လံုး၀လြတ္လပ္ ေရး ႀကိဳးပမ္းမႈႀကီးကို (၉၁)ဌာနအုပ္ခ်ဳပ္ေရးျဖင့္ ေခၽြးသိပ္ရန္ ဒုတိယအႀကိမ္ ျမန္မာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ မ်က္ႏွာစံုညီ အစည္းအေ၀းကို ၁၉၃၃ ခုႏွစ္ ႏို၀င္ဘာလ ၁၉ ရက္ေန႔တြင္ လန္ဒန္ၿမိဳ႕၌ က်င္းပခဲ့သည္။ ၿဗိတိသွ်အစိုးရ၏ ဖိတ္ၾကားခ်က္ အရ ဦးဘေဘ၊ ၀တ္လံုေတာ္ရဦးသိမ္းေမာင္၊ ဦးခ်စ္လႈိင္၊ ေဒါက္တာဘေမာ္၊ အိႏိၵယလူမ်ိဳးအမတ္ ထရပ္ဂ်ီ၊ ေဒါက္တာ ေဒၚေစာစ၊ ဆရာေ႐ႊဘ၊ မစၥတာကင္းပက္နက္၊ မစၥတာဟာဂ်ီ၊ မစၥတာေကာ၀ပ္စ္ဂ်ီ၊ မစၥတာဟာပါး၊ ဦးေ႐ႊသား စသည့္ ျမန္မာကိုယ္စားလွယ္ (၁၂)ဦးတို႔ တက္ေရာက္ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကသည္။

ျမန္မာကိုယ္စားလွယ္မ်ားသည္ ၿဗိတိသွ်ကိုယ္စားလွယ္မ်ားႏွင့္ ေဆြးေႏြးရာတြင္ မိမိတို႔လိုလားခ်က္မ်ားကို အေျခအတင္ ေဆြးေႏြးခြင့္ မရခဲ့ေပ။ ၿဗိတိသွ်အစိုးရစီစဥ္ထားေသာ အခ်က္မ်ားကိုသာ အေျခခံကာ ၄င္းတို႔အလိုကိုလိုက္ေလ်ာ၍ တိုင္ပင္ႏွီးေႏွာၾကရသည္။ ဤသို႔ တိုင္ပင္ႏွီးေႏွာခဲ့သည္မ်ားကို အေျခခံၿပီး ၁၉၃၅ ခုႏွစ္ ျမန္မာႏိုင္ငံအုပ္ခ်ဳပ္ေရးဥပေဒကို သတ္မွတ္ျပ႒ာန္းသည္။

အဆိုပါဥပေဒသည္ စာမ်က္ႏွာ ၁၀၅၊ ပုဒ္မေပါင္း ၁၅၆၊ အခန္းေပါင္း ၁၄ ခန္း ပါ၀င္၍ ဥပေဒအရ (၉၁) ဌာနအုပ္ခ်ဳပ္ေရး ေပၚထြက္ခဲ့သည္။ ၿဗိတိသွ်အစိုးရက ၁၉၃၅ ခုႏွစ္ ျမန္မာႏိုင္ငံ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဥပေဒအရ ေပးအပ္သည့္ (၉၁) ဌာနအုပ္ခ်ဳပ္ေရးသည္ ျမန္မာျပည္သူမ်ားကို ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအဆင့္ တိုးျမွင့္ေပးအပ္ျခင္းျဖစ္သည္ဟု အသံေကာင္းလႊင့္ခဲ့သည္။ ၄င္းအုပ္ခ်ဳပ္ေရးသည္ ၿဗိတိသွ်တို႔ ဆက္လက္စိုးမိုးအုပ္ခ်ုပ္ႏိုင္ေရးအတြက္ ကၽြန္သက္ရွည္ေစသည့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးျဖစ္သည္။ တနည္းဆိုေသာ္ ၄င္းအုပ္ခ်ဳပ္ေရးသည္ ၿဗိတိသွ်ဗ်ဴ႐ိုကရက္ႀကီးမ်ားႏွင့္ လူမႈေရးတို႔တြင္ ျခယ္လွယ္ေသြးစုပ္ အျမတ္ထုတ္ရန္ အကာအကြယ္ေပးသည့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွ်သာျဖစ္သည္။

(၉၁) ဌာနအုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို ေလ့လာဆန္းစစ္ၾကည့္ပါက ထိုအုပ္ခ်ုပ္ေရးသစ္သည္ အသြင္သဏၭာန္အေဆာင္အေယာင္ အားျဖင့္ ဒိုင္အာခီအုပ္ခ်ဳပ္ေရးထက္ ခမ္းနားထည္၀ါေသာ္လည္း အႏွစ္သာရအားျဖင့္ ကြာျခားမႈမရွိေခ်။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဌာနေပါင္း (၉၈) ဌာနရွိသည့္အနက္ ၿဗိတိသွ် ဘုရင္ခံက အေရးႀကီးသည့္ (၁) ကာကြယ္ေရးႏွင့္ စစ္တပ္၊ (၂) ႏိုင္ငံျခားဆက္သြယ္ေရး၊ (၃) ေငြဒဂၤါးသြန္းထု ထုတ္လုပ္ေရးႏွင့္ ေငြစကၠဴ ႐ိုက္ႏွိပ္ထုတ္လုပ္ေရး၊ (၄) သာသနာေရး၊ (၅) အိုင္စီအက္စ္ ေခၚ အိႏၵိယပဋိညာဥ္ခံရာထူးမ်ားအား ေစာင့္ေရွာက္ကာကြယ္ေရး၊ (၆) ေတာင္တန္းေဒသေခၚ ႁခြင္းခ်န္ေသာေဒသမ်ားအား သီးျခားတိုက္႐ိုက္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးႏွင့္ (၇) အခြန္ကိစၥအပါအ၀င္ ဘ႑ာေရးမ်ားကို တိုက္႐ိုက္ တာ၀န္ယူအုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့သည္။ ဘုရင္ခံသည္ ထိုခုႏစ္ဌာနႏွင့္ ပတ္သက္၍ ျမန္မာ၀န္ႀကီးမ်ားႏွင့္ တိုင္ပင္ရန္မလိုေပ။ ျမန္မာကိုယ္စားလွယ္အမတ္ မ်ားႏွင့္ ၀န္ႀကီးအဖြဲ႔က စာတိုက္ႏွင့္ေၾကးနန္း၊ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး၊ လမ္းပန္း ဆက္သြယ္ေရး၊ လယ္ယာႏွင့္ သစ္ေတာ၊ အခြန္အေကာက္၊ တရားစီရင္ေရး စသည့္ (၉၁) ဌာနကို ဘုရင္ခံႏွင့္ ညွိႏႈိင္းအုပ္ခ်ဳပ္ရသည္။

ဤသို႔ျဖင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးသစ္တြင္ ၿဗိတိသွ်ဘုရင္ခံက အခ်က္အခ်ာ အက်ဆုံး ခုနစ္ဌာနကို မိမိတဦးတည္းခ်ဳပ္ကိုင္ၿပီး သာမာန္ဌာနမ်ားကို ျမန္မာတို႔အား တြဲဖက္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ေပးမည္ျဖစ္သည္။ အခ်ဳပ္အျခာ အာဏာမွာ ဘုရင္ခံ၌သာရွိသည္။ ျမန္မာျပည္သူတို႔အဖို႔ (၉၁) ဌာနအုပ္ခ်ဳပ္ေရးသည္ ဒိုင္အာခီအုပ္ခ်ဳပ္ေရးႏွင့္စာလွ်င္ ရာထူးတိုးခ်ဲ႔သတ္မွတ္ေပးထားသည္မွလြဲ၍ မည္သို႔မွ်မထူးျခားေပ။

ထို႔အျပင္ ရွမ္း၊ ကခ်င္၊ ခ်င္း၊ ကရင္၊ ကရင္နီ (ကယား) စေသာ ေတာင္တန္းေဒသမ်ား အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို ျပည္မမပူးေပါင္းေစဘဲ သီးျခားခြဲထားျခင္းျဖင့္ ျမန္မာတိုင္းရင္းသား အခ်င္းခ်င္း စည္းလုံးညီညြတ္မႈကင္းကာ ေသြးခြဲအုပ္ခ်ဳပ္သည့္စနစ္ျဖစ္ေၾကာင္း သိသာထင္ရွားေပ သည္။

ဥပေဒျပဳလႊတ္ေတာ္ႏွစ္ရပ္လုံးတြင္ ပါ၀င္ရသည့္ အမတ္ဦးေရသတ္မွတ္ပုံႏွင့္ ေရြးခ်ယ္ပုံမ်ားမွာ တရားမွ်တမႈ လုံး၀မရွိေပ။ ဘုရင္ခံက မိမိအလိုေတာ္ရိမ်ားကို အမတ္အျဖစ္ ခန္႔ထားႏိုင္ခြင့္ ရွိျပန္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဥပေဒျပဳလႊတ္ေတာ္ ႏွစ္ရပ္စလုံးတြင္ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာ လုံး၀မရွိေခ်။ ဘုရင္ခံသည္ အေရးႀကီးသည့္ ခုနစ္ဌာနကို ခ်ဳပ္ကိုင္ထားသည့္အျပင္ ဗီတို (Veto) ေခၚ တခ်က္လႊတ္ကန္႔ကြက္ပိုင္ခြင့္ အာဏာကိုလည္း ပိုင္ဆိုင္ထားသည္။

ဘုရင္ခံသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံကို အုပ္ခ်ဳပ္သည့္ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာပိုင္ျဖစ္ေသာ္လည္း အဂၤလန္႐ွိ ၿဗိတိသွ်အစိုးရႏွင့္ ၿဗိတိသွ်ပါလီမန္၏ အမိန္႔ကို နာခံရသည္။ ဘုရင္ခံသည္ ဥပေဒျပဳ လႊတ္ေတာ္ႏွစ္ရပ္စလံုးမွ ဆံုးျဖတ္ျပဌာန္းၿပီးေသာ ဥပေဒမ်ားကို သေဘာတူေစကာမူ ၿဗိတိသွ်ဘုရင္ဧကရာဇ္က ၄င္းဥပေဒမ်ားသည္ ၿဗိတိသွ်ႏိုင္ငံႏွင့္ၿဗိတိသွ်လူမ်ိဳး အတြက္ ထိခိုက္နစ္နာရာေရာက္သည္ ဟုယူဆပါက တစ္ႏွစ္ အတြင္း ဖ်က္သိမ္းေပးရသည္။

ဤသို႔ျဖင့္ ၿဗိတိသွ်အစိုးရက ျမန္မာႏိုင္ငံကို အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအသစ္ တိုးျမွင့္ေပးသည္ဆိုေသာ္လည္း ျမန္မာတို႔၌ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအာဏာ လုံး၀မ႐ွိ ေပ။ ၿဗိတိသွ်ဘုရင္၊ ဘုရင္မႏွင့္ ဘုရင္ခံတို႔သာလွ်င္ ျမန္မာႏိုင္ငံကို စိတ္တိုင္းက် ျခယ္လွယ္ႀကီးစိုးရန္ ဖန္တီးထားေသာ ကြၽန္သက္႐ွည္ေစသည့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးသာျဖစ္သည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံေရး အသင္းအဖြဲ႔မ်ားက (၉၁)ဌာန အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို မလိုလားခဲ့ၾကေပ။

 ေဒါက္တာဘေမာ္၏ ဆင္းရဲသား ၀ံသာႏုအဖြဲ႔က (၉၁)ဌာန အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို တြန္းလွန္မည္။ ႏိုင္ငံေရးအသင္း အဖြဲ႔မ်ားအားလံုး ညီၫြတ္ပါက ရာထူးလက္မခံဘဲ တိုက္ဖ်က္မည္ဟု ေႂကြးေၾကာ္ ခဲ့သည္။ ငါးပြင့္ဆိုင္အဖြဲ႔က အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအသစ္ကို တုိက္ဖ်က္ရန္ စီစဥ္ခဲ့သည္။ ဦးခ်စ္လႈိင္အဖြဲ႔က ေဒါက္တာဘေမာ္အဖြဲ႔ႏွင့္ ပူးေပါင္းေဆာင္ ႐ြက္ရန္ လိုလားခဲ့သည္။

တို႔ဗမာသခင္မ်ားက ရာထူးလက္မခံဘဲ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအသစ္ကိုတိုက္ဖ်က္မည္ဟု ေႂကြးေၾကာ္ခဲ့ျပန္သည္။

အုပ္ခ်ဳပ္ေရးသစ္တုိက္ဖ်က္ေရး ေႂကြးေၾကာ္သံမ်ား ၾကားမွပင္ ၿဗိတိသွ်အစိုးရသည္ ၁၉၃၆ ႏို၀င္ဘာ ၁၀ ရက္ မွ ၁၄ရက္ေန႔အထိ ျမန္မာႏိုင္ငံစီရင္အုပ္ခ်ဳပ္မႈအက္ဥပေဒ (၉၁ ဌာနအုပ္ခ်ဳပ္ေရး) အရ ပထမဆံုးေအာက္ လႊတ္ေတာ္အမတ္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲကို က်င္းပခဲ့သည္။ ေ႐ြးေကာက္ပြဲတြင္ ငါးပြင့္ဆိုင္ပါတီမွ (၄၆) ဦး၊ ေဒါက္တာဘေမာ္၏ ဆင္းရဲသား၀ံသာႏု (ဓားမ) ပါတီမွ ၁၆ ဦး၊ ဦးခ်စ္လိႈင္ ဂ်ီစီဘီေအမွ (၁၂)ဦး၊ ကိုယ့္မင္းကိုယ့္ခ်င္းအဖြဲ႔မွ (၃) ဦး၊ ေဖဘီယန္ပါတီမွ (၁) ဦး (ဦးေမာင္ျမစ္) ႏွင့္ ေ႐ႊေတာင္ၾကားပါတီမွ (၂)ဦး၊ သက္ပန္းဂ်ီစီဘီေအမွ (၁)ဦးႏွင့္ တသီးပုဂၢလအမတ္ (၁၇)ဦးတို႔ ေ႐ြးခံရသည္။

သို႔ေသာ္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲတြင္ ငါးပြင့္ဆိုင္အဖြဲ႕သည္ အမတ္အမ်ားစုအႏိုင္ရ႐ွိေသာ္လည္း အမတ္ေဟာင္းမ်ားလ်ာထားစဥ္ကပင္ အတြင္းေရး အားျဖင့္ စိတ္၀မ္းကြဲျပားေနၾကရာ အစိုးရမဖြဲ႔ႏိုင္ေသာအေျခႏွင့္ ႀကံဳေတြ႔ရသည္။

ထိုအခါ ေဒါက္တာဘေမာ္သည္ ငါးပြင့္ဆိုင္တြင္ သေဘာကြဲျပားေနေသာ အမ္ေအဦးေမာင္ႀကီး၊ ၀တ္လံုဦးပု၊ ေဒါက္တာသိန္းေမာင္၊ မိတၳီလာဦးဘရင္၊ မႏၱေလးဦးဘဦးစသည္တို႔ႏွင့္ အိႏိၵယတိုင္းရင္းသားအမတ္မ်ား၊ ကရင္အမ်ိဳးသား အမတ္မ်ား၊ ရခိုင္အမ်ိဳးသားအမတ္မ်ား၊ ဦးခ်စ္လႈိင္အဖြဲ႔၊ တသီးပုဂၢလအမတ္မ်ားႏွင့္ ညွႇိႏႈိင္းရာ အမတ္ဦးေရအဖြဲ႔၀င္ ၇၀မွ် ရ႐ွိသြားေလသည္။ ထိုစဥ္အတြင္း အစိုးရအဖြဲ႔ မဖြဲ႔ႏိုင္ေၾကာင္း ကို ဦးဘေဘသည္ ဘုရင္ခံထံသို႔ ၁၉၃၇ခုႏွစ္ မတ္လ၁၁ရက္ ေန႔တြင္ အေၾကာင္းျပန္လုိက္ေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဘုရင္ခံက ေဒါက္တာ ဘေမာ္အား အစိုးရအဖြဲ႔ေစရာ ေဒါက္တာဘေမာ္၏ ၫြန္႔ေပါင္းအစိုးရအဖြဲ႔ကို ၁၉၃၇ခုႏွစ္ မတ္လ၂၆ ရက္ေန႔တြင္ အတည္ျပဳ၍ ၁၉၃၇ခုႏွစ္ ဧၿပီလ၁ရက္မွစ၍ အုပ္ခ်ဳပ္ရန္ ေ႐ြးခ်ယ္လိုက္သည္။

ၫြန္႔ေပါင္းအစိုးရအဖြဲ႔၀င္မ်ားမွာ -
(၁) ေဒါက္တာဘေမာ္ – နန္းရင္း၀န္ႏွင့္ဘ႑ာေရး၀န္ႀကီးခ်ဳပ္
(၂) ေ႐ႊက်င္ဦးပု (ငါးပြင့္ဆိုင္အဖြဲ႔) – သစ္ေတာေရးရာ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္
(၃) ဦးေပၚထြန္း (ဦးခ်စ္လႈိင္အဖြဲ႔) – ျပည္ထဲေရး၀န္ႀကီးခ်ဳပ္
(၄) သာယာ၀တီဦးေမာင္ေမာင္ (ေဒါက္တာဘေမာ္အဖြဲ႔) – ပညာေရး၀န္ႀကီးခ်ဳပ္
(၅) ဦးထြန္းေအာင္ေက်ာ္ – ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္ေရး၀န္ႀကီးခ်ဳပ္
(၆) ေစာေဖသာ – ေျမႏွင့္အခြန္ဘက္ဆိုင္ရာ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္တို႔ျဖစ္ၾကသည္။

သို႔ေသာ္ ထိုေန႔မွာပင္ ဦးဘေဘေခါင္းေဆာင္ေသာ ငါးပြင့္ဆိုင္အဖြဲ႔က ေဒါက္တာဘေမာ္ဦးေဆာင္ေသာ ၫြန္႔ေပါင္းအစိုးရ တဖြဲ႔လံုးကို အယံုအၾကည္မ႐ွိ အဆိုတင္သြင္းခဲ့ရာ လႊတ္ေတာ္ဥကၠဌဦးခ်စ္လႈိင္က ၀န္ႀကီးအဖြဲ႔အသစ္ကို မတ္လ ၁၁ရက္ေန႔ တြင္ ေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့ၿပီးျဖစ္ေသာ္ လည္း ၁၉၃၇ခုႏွစ္ ဧၿပီလ ၁ရက္ေန႔မွသာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ ၾကရမည့္သူမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း၊ ယခု တင္သြင္းေသာအဆိုသည္ ေဘာင္လြတ္ၿပီး အခ်ိန္မက်ေသးေၾကာင္း အေၾကာင္းျပကာ အဆိုကိုပယ္ခ်လိုက္သည္။

ၿဗိတိသွ်အစိုးရအေနျဖင့္ (၉၁) ဌာနအုပ္ခ်ဳပ္ေရးအသစ္လည္ပတ္ေရးအတြက္ ပါ၀င္ေဆာင္႐ြက္မည့္အမႈထမ္းမ်ားအား ရာထူးအဆင့္အတန္း အလုိက္ အခြင့္အေရးမ်ားေပးခဲ့သည္။ နန္းရင္း၀န္အား လစာေငြ က်ပ္ ၃၀၀၀၊ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္တစ္ဦးလွ်င္ လစာေငြ ၂၅၀၀က်ပ္၊ လႊတ္ေတာ္ဥကၠဌ အတြက္ လစာေငြ က်ပ္ ၇၅၀၊ အမတ္တစ္ဦးလွ်င္ လစာေငြ က်ပ္ ၂၅၀ ႏွင့္တကြ ေန႔တြက္ခရီးစားရိတ္မ်ားေပးရန္ သတ္မွတ္ေပးခဲ့သည္။ ယင္းမက္လံုးမ်ားျဖင့္ ဆြဲေဆာင္သျဖင့္ အခ်ိဳ႕ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ မ်ားမွာ (၉၁) ဌာနအုပ္ခ်ဳပ္ေရးတည္တံ့ေရးအတြက္ ႀကိဳးပမ္းခဲ့ၾကသည္။

ဤသို႔ျဖင့္ ၁၉၃၇ ဧၿပီ ၁ရက္ေန႔တြင္ ၿဗိတိသွ်အစိုးရသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံကို အိႏိၵယမွသီးျခားခြဲထုတ္ၿပီး ၁၉၃၅ ျမန္မာႏိုင္ငံစီရင္ အုပ္ခ်ဳပ္မႈ ဥပေဒအရ စတင္အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ေလသည္။

သို႔ေသာ္ တို႔ဗမာအစည္းအ႐ုံးမွ ဦးေဆာင္၍ (၉၁) ဌာန အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို အၿမိဳ႔ၿမိဳ႔အ႐ြာ႐ြာ၌ ကန္႔ကြက္ပြဲ က်င္းပခဲ့ၾကသည္။

အထက္ေဖာ္ျပပါ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအသစ္ ႐ႈတ္ခ်ပြဲမ်ားအျပင္ ဥပေဒျပဳေအာက္လႊတ္ေတာ္တြင္ အစည္းအေ၀းက်င္းပတုိင္းလည္း အတိုက္အခံတို႔ က အယံုအၾကည္မ႐ွိအဆိုကို တင္သြင္းခဲ့ၾကသည္။ ဤသို႔ျဖင့္ ဥပေဒျပဳလႊတ္ေတာ္တြင္ အဆိုတင္သြင္းၾက၊ အေပးအယူလုပ္ၾကႏွင့္ ႏိုင္ငံေရး အတြက္ အက်ိဳးမျပဳႏိုင္ေၾကာင္းကို ေဒါက္တာဘေမာ္က ၁၉၅၉ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာထုတ္ The Guardian Magazine တြင္ ေအာက္ပါအတိုင္း ေရးသားခဲ့ေလသည္-
 “လိမၼာစြာေရးသားျပဌာန္းထားေသာျပဳျပင္ခ်က္မ်ားပါသည့္ ဖြဲ႕စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံုစနစ္သည္ ထိေရာက္စြာအုပ္ခ်ဳပ္ႏိုင္စြမ္းမ႐ွိေသာ အစိုးရ အဖြဲ႔ မ်ားကိုသာ ေဖာ္ထုတ္ခဲ့ေလသည္။ အစိုးရအဖြဲ႔မ်ားသည္ အုပ္ခ်ဳပ္ရန္အာဏာအခြင့္လည္း မ႐ွိၾက။ အခြင့္အေရးအခ်ိဳ႕ကို ေဝငွ၍ခံစားၾက ျခင္းျဖင့္သာ ၿပီးရသည္။ ရာထူးတည္ၿမဲေရးအတြက္ အေပးအယူလုပ္ျခင္းျဖင့္သာ အခ်ိန္ကုန္ရသည္က မ်ားခဲ့၏….”

အထက္ေဖာ္ျပပါ ေကာက္ႏုတ္ခ်က္ကို ေလ့လာျခင္းျဖင့္ (၉၁) ဌာနအစိုးရတြင္ အာဏာမ႐ွိေၾကာင္း၊ ျမန္မာျပည္သူလူထုကို မည္သို႔မွ် အက်ိဳးမျပဳေၾကာင္းႏွင့္ ၿဗိတိသွ်စိုးမိုး အုပ္ခ်ဳပ္ေရးတည္တံ့ရန္ အသက္ဆက္ေပးသည့္ နည္းပရိယာယ္တစ္ရပ္သာ ျဖစ္ေၾကာင္း သိသာထင္႐ွား ေလသည္။ (၉၁)ဌာနအုပ္ခ်ဳပ္ေရးသည္ ဒိုင္အာခီႏွင့္မျခားဘဲ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမ်က္လွည့္ျပျခင္းသာ ျဖစ္သျဖင့္ ျမန္မာလူထုက မလိုလားခဲ့ေပ။ ထိုအုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို လက္ခံသည့္အမတ္မ်ား၊ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္မ်ားႏွင့္ နန္းရင္းဝန္မ်ား သာလွ်င္ လခႀကီးမ်ားႏွင့္ အခြင့္အေရးမ်ား ရ႐ွိခံစားၾကရသည္။

 ျမန္မာတိုင္းရင္းသားအမ်ားစုမွာ တေန႔တျခား ဆင္းရဲက်ပ္တည္းလာခဲ့သည္။ နယ္ခ်ဲ႕အရင္း႐ွင္မ်ား၏ ဖိစီးႏွိပ္စက္မႈဒဏ္ေၾကာင့္ ေနာက္ဆံုး တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ အလုပ္သမားႏွင့္ ဆရာစံဦးေဆာင္ေသာ ေတာင္သူ လယ္သမားအေရးေတာ္ပံုမ်ား ေပၚေပါက္ခဲ့ရသည္။ (၉၁) ဌာန အစိုးရ၏ အာဏာကင္းမဲ့ပံုႏွင့္ ၿဗိတိသွ်အစိုးရက အရင္း႐ွင္တို႔ဘက္မွ ရပ္တည္ခဲ့ပံုမ်ားကို ၁၉၃၈ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလ ၈ ရက္ေန႔တြင္ စတင္ ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ ေရနံေျမသပိတ္ႏွင့္ ၁၃၀၀ ျပည့္အေရးေတာ္ပံုႀကီးက သိသာထင္႐ွားလွသည္။

ဤသို႔ျဖင့္ နယ္ခ်ဲ႕လက္ပါးေစၫြန္႔ေပါင္းအစိုးရကသည္ ျပည္သူတို႔၏ အေရးအခင္းတြင္ အရင္း႐ွင္တို႔ဘက္မွ ရပ္တည္၍ ျပည္သူတို႔အား တဖက္သတ္ ဖိႏွိပ္ခဲ့သည္။
သို႔ေသာ္ ေဒါက္တာဘေမာ္ဦးေဆာင္ေသာ နယ္ခ်ဲ႕လက္ပါးေစၫြန္႔ေပါင္း အစိုးရသက္တမ္းအတြင္း ၁၉၃၈ ဇန္နဝါရီလ ၈ ရက္ေန႔တြင္ ျဖစ္ ပြားခဲ့ေသာ ေခ်ာက္ေရနံေျမသပိတ္၊ ၁၉၃၈ ဇူလိုင္လ ၂၆ရက္ေန႔တြင္ ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ ကုလား-ဗမာ အဓိက႐ုဏ္း၊ ၁၉၃၈ ဇူလိုင္ ၃၀ရက္ေန႔တြင္ ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ မႏၱေလး ကုလား-ဗမာအဓိက႐ုဏ္း၊ ၁၉၃၈ ဒီဇင္ဘာလ ၁၄ ရက္ေန႔တြင္ ပဲခူးခ႐ိုင္ႏွင့္ သထံုခ႐ိုင္တို႔မွ ေတာင္သူလယ္ သမား႐ွစ္ေသာင္းေက်ာ္ လယ္သီးစားဥပေဒၾကမ္းႏွင့္ လယ္ေျမလႊဲေျပာင္းေရးဆိုင္ရာ ဥပေဒၾကမ္းမ်ား အတည္ျပဳေရးအတြက္ ေတာင္းဆို ဆႏၵျပပြဲမ်ား၊ ၁၃၀၀ျပည့္ အေရးေတာ္ပံု၊ ၁၉၃၈ ဒီဇင္ဘာလ ၂၀ ရက္ေန႔တြင္ ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္ ေက်ာင္းသားအေရးအခင္း၊ ၁၉၃၉ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၀ရက္ေန႔တြင္ ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ မႏၱေလးအာဇာနည္(၁၇) ဦးက်ဆံုးခဲ့ရသည့္ လူထုအေရးအခင္းမ်ားေၾကာင့္ ၁၉၃၉ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၆ရက္ေန႔တြင္ ေဒါက္တာဘေမာ္ဦးေဆာင္သည့္ ၫြန္႔ေပါင္းအစိုးရသည္ အယံုအၾကည္မ႐ွိအဆို တင္သြင္းခံရကာ ျပဳတ္က် သြားခဲ့သည္။

ထို႔ေနာက္ ၁၉၃၉ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၂၇ ရက္ေန႔တြင္ ေ႐ႊက်င္ ဦးပုေခါင္းေဆာင္ေသာ ၫြန္႔ေပါင္းအစိုးရ တက္လာခဲ့သည္။ ဦးပု ၫြန္႔ေပါင္းအစိုးရကို ၁၉၃၀ျပည့္ႏွစ္ စက္တင္ဘာလ (၇) ရက္ေန႔တြင္ ဥပေဒျပဳေအာက္လႊတ္ေတာ္အစည္းအေဝးတြင္ ဦးဘေဘက ေ႐ႊက်င္ဦးပုၫြန္႔ေပါင္းအစိုးရကို အယံုအၾကည္မ႐ွိ အဆို တင္သြင္းရာ အဆိုဘက္မွ ေထာက္ခံမဲ ၈၁မဲ၊ ကန္႔ကြက္မဲ ၃၂ မဲျဖင့္ အႏိုင္ရ႐ွိေသာေၾကာင့္ အစိုးရသက္တမ္း (၇) လသာ ႐ွိေသးေသာ ဦးပုၫြန္႔ေပါင္းအစုိးရ ျပဳတ္က်သြားခဲ့ရျပန္သည္။

၁၉၄၀ျပည့္ႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ၉ရက္ေန႔တြင္ ဂဠဳန္ဦးေစာဦးေဆာင္သည့္ ၫြန္႔ေပါင္းအစိုးရ ဖြဲ႔စည္းခဲ့သည္။
အစိုးရအဖြဲ႔ဝင္မ်ားမွာ-
(၁) ဂဠဳန္ဦးေစာ – နန္းရင္းဝန္၊ သစ္ေတာေရးႏွင့္ပညာေရးဝန္ႀကီးခ်ဳပ္
(၂) ဆာေပၚထြန္း – အခြန္ေတာ္ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္
(၃) ဦးသာယာဝတီေမာင္ေမာင္ – သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရးဝန္ႀကီးခ်ဳပ္
(၄) ဦးေအး – ျပည္ထဲေရးဝန္ႀကီးခ်ဳပ္
(၅) ဦးဘသန္း – ကူးသန္းေရာင္းဝယ္ေရးဝန္ႀကီးခ်ဳပ္
(၆) ေစာေဖသာ – တရားေရးဝန္ႀကီးခ်ဳပ္
(၇) ဦးဘသီ – ဘ႑ာေရးဝန္ႀကီးခ်ဳပ္
(ေနာက္ပိုင္းတြင္ အစိုးရအဖြဲ႔အတြင္းသို႔ ဦးထြန္းေအာင္ေက်ာ္၊ ပုသိမ္ဦးဘအုန္းႏွင့္ မိတၳီလာဦးဘရင္တို႔ ပါဝင္လာၾကသည္။)

ဤသို႔ ျမန္မာျပည္သူတို႔မလိုလားသည့္ (၉၁) ဌာနအုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွာ ဆက္လက္တည္ၿမဲေနဆဲပင္ျဖစ္သည္။
ဂဠဳန္ဦးေစာအစိုးရ လက္ထက္တြင္ ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ားကို ပိုမိုဖိႏွိပ္ႏွိပ္စက္ခဲ့သည္။ ဂဠဳန္ဦးေစာသည္ ဗမာ့ထြက္ရပ္ဂိုဏ္းႀကီး၏ အမ်ိဳးသား စည္းလံုးညီၫြတ္ေရးအတြက္ ဖိတ္ေခၚခ်က္ကို လက္မခံခဲ့ေခ်။ ထို႔အျပင္ ဦးေစာသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံရဟန္းပ်ိဳအဖြဲ႔ခ်ဳပ္မွ ႀကီးမွဴး၍ လံုးဝလြတ္လပ္ေရးအတြက္ တမ်ိဳးသားလံုးပါဝင္ရန္ တုိက္တြန္းခ်က္ကိုလည္း မိမိတစ္ဦးတည္းအေန ျဖင့္ လြတ္လပ္ေရးေတာင္းမည္ဟု အေၾကာင္းျပကာ ျငင္းပယ္ခဲ့သည္။ ထို႔အျပင္ ဦးေစာအစိုးရလက္ထက္တြင္ ၿဗိတိသွ်အစိုးရအလိုက် စင္ၿပိဳင္ႏိုင္ငံေရးအဖြဲ႔မွ ႏိုင္ငံေရးသမားအမ်ားအျပား ဖမ္းဆီးခဲ့သည္။ တို႔ဗမာအစည္းအ႐ုံးႀကီး၏ ဂုဏ္သိကၡာက်ဆင္း ပ်က္စီးေစရန္လည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးႀကိဳးပမ္းခဲ့သည္။ 

ဤကဲ့သို႔ေသာ မတရားမႈမ်ား ႏွင့္ ဖိႏွိပ္မႈမ်ားေၾကာင့္ ႏိုင္ငံတဝွမ္းလံုးတြင္ ဆူပူအံုႂကြမႈမ်ား ေပၚေပါက္လာခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ ၁၉၄၁ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၈တြင္ ေအာက္လႊတ္ေတာ္ အစည္းအေဝး၌ အတိုက္အခံေခါင္းေဆာင္ ဦးဘေဘက ဦးေဆာင္ေသာအစိုးရအေပၚ အယံုအၾကည္မ႐ွိအဆို တင္သြင္းခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ၁၉၄၁ မတ္၁၉တြင္ ေအာက္လႊတ္ေတာ္တြင္ အဆိုကိုမဲခြဲရာ ေထာက္ခံမဲ ၄၇မဲ၊ ကန္႔ကြက္မဲ ၇၂မဲရ႐ွိသျဖင့္ အဆို႐ႈံးနိမ့္ကာ ဦးေစာအစိုးရ တည္ၿမဲခဲ့သည္။

နန္းရင္းဝန္ဂဠဳန္ဦးေစာသည္ လံုးဝလြတ္ေျမာက္ေရးကိုေတာင္းဆိုမည္ဟုေၾကညာကာ ၁၉၄၁ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ၂၃ ရက္ေန႔တြင္ အဂၤလန္သို႔ ထြက္ခြာခဲ့သည္။ ဦးေစာမ႐ွိခိုက္ ဆာေပၚထြန္းက တာဝန္ယူကာ (၉၁) ဌာနအုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို ဆက္လက္လည္ပတ္ခဲ့သည္။

သို႔ေသာ္ (၉၁) ဌာနအုပ္ခ်ဳပ္ေရးေခတ္ ၅ႏွစ္တာကာလအတြင္း ၫြန္႔ေပါင္းအစိုးရမ်ားသာ ဖြဲ႔စည္းႏိုင္ခဲ့ၿပီး ထိုၫြန္႔ေပါင္းအစိုးရမ်ားမွာလည္း မၾကာခဏ အယံုအၾကည္မ႐ွိအဆိုျဖင့္ ျဖဳတ္ခ်ျခင္းခံခဲ့ရသျဖင့္ (၅) ႏွစ္အတြင္း အစိုးရ (၄) ႀကိမ္ေျပာင္းခဲ့သည္။ 

၁၉၄၂ ဇန္နဝါရီလဆန္းတြင္ ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးတပ္မေတာ္ႏွင့္ ဂ်ပန္တပ္မ်ားသည္ ၿမိတ္၊ ေမာ္လၿမိဳင္၊ စစ္ေတာင္းစသည့္ၿမိဳ႕မ်ားကိုသိမ္းပိုက္ေသာအခါ ၿဗိတိသွ်ဘုရင္ခံႏွင့္ အစိုးရ အဖြဲ႔ဝင္မ်ား ၁၉၄၂ မတ္ (၁) ရက္ေန႔ ရန္ကုန္မွ အိႏိၵယႏိုင္ငံ ဆင္းမလားၿမိဳ႕သို႔ ေျပာင္းေ႐ႊ႕ခဲ့ၿပီးေနာက္ (၉၁) ဌာန အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ခ်ဳပ္ၿငိမ္း သြားခဲ့ေလသည္။

(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။)

 http://moemaka.com/?p=21386

၁၉၂၂ ဒိုင္အာခီ - ေရြးေကာက္ပဲြမ်ားစစ္တမ္း (၁)


ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္က်င္းပခဲ့ေသာ ေရြးေကာက္ပဲြမ်ားကို စစ္တမ္းထုတ္ၾကည့္ျခင္း – အပိုင္း (၁)

သန္း၀င္းလႈိင္
မတ္လ ၄၊ ၂၀၁၂
ၿဗိတိသွ်နယ္ခဲ်႕တို႔ ျမန္မာနိုင္ငံ စစ္ပဲြသံုးႀကိမ္ဆင္ႏဲႊခဲ့ၿပီးေနာက္ ၁၈၈၆ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ (၁) ရက္ေန႔တြင္ အိႏိၵယဘုရင္ခံခ်ဳပ္ ေလာ့ဒ္ဒပ္ဖရင္ (Lord Dufferin – 1826-1902) က “အင္ပိုင္ယာျပည့္ရွင္ ဘုရင္မႀကီး၏ အမိန္႔အရ ယေန႔မွစ၍ ဘုရင္ခံနွင့္ဘုရင္ခံခ်ဳပ္တို႔က သေဘာအရ ခန္႔ထားလိုက္ေသာ အရာရိွမ်ားနွင့္ ဆက္လက္အုပ္ခ်ဳပ္ေစ” ဟူ၍ ေၾကညာခ်က္ထုတ္ျပန္ခဲ့ေလသည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔ကြၽန္ဘ၀၌ မေနလိုေသာ ၀ံသာႏုမ်ိဳးခ်စ္ေခါင္းေဆာင္တို႔က ရရာလူသူလက္နက္စုေဆာင္းၿပီး ဆက္လက္ တြန္းလွန္တိုက္ခိုက္ခဲ့သျဖင့္ ေၾကညာခ်က္ထုတ္ၿပီး (၁၀) ႏွစ္တိုင္ေအာင္ ယင္းတို႔ထင္သလို အုပ္ခ်ဳပ္၍မရခဲ့ေပ။
ထို႔ေနာက္ အမ်ဳိး၊ ဘာသာ၊ သာသနာႏွင့္ ပညာေရး၊ ျမန္မာ့အနုပညာ၊ စာေပနွင့္ ယဥ္ေက်းမႈျမႇင့္တင္ေရးတို႔ကိုရည္ရြယ္၍ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ၂၈ လမ္း၊ အမွတ္ ၈၆ ဦးေမာင္ႀကီးေနအိမ္၌ ၁၉၀၆ ခု ေမလ ၁၀ ရက္ေန႔တြင္ ဦးဘေဘ၊ ေဒါက္တာဘရင္၊ ဦးေမာင္ႀကီးတို႔ စတင္စည္းရံုးလံႈ႔ ေဆာ္္၍ ဗုဒၶဘာသာ ကလ်ာဏယု၀အသင္းေခၚ YMBA ကို စတင္တည္ေထာင္ခဲ့သည္။ ၀ိုင္အမ္ဘီေအအသင္းသို႔ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ေကာ လိပ္ေက်ာင္းသားမ်ား၊ ပင္စင္စားမ်ားနွင့္ လူငယ္မ်ားပါ၀င္လာၾကသည္။ ၀ိုင္အမ္ဘီေအသည္ အစပိုင္း၌ သာသနာေရး၊ ပညာေရးနွင့္ လူမႈ ေရးသာျဖစ္ေသာ္လည္း ေနာက္ပိုင္းတြင္ တျဖည္းျဖည္းနွင့္ ၿဗိတိသွ်နယ္ခဲ်႕ဆန္႔က်င္ေရးနွင့္ အမ်ိဳးသားလြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ျဖစ္လာခဲ့ သည္။

၀ိုင္အမ္ဘီေအအသင္းခ်ဳပ္ႀကီး၏ ပထမဆံုးနိုင္ငံေရးေဆာင္ရြက္ခ်က္မွာ အိႏိၵယသို႔ ကိုယ္စားလွယ္အဖဲြ႔ေစလႊတ္၍ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး တိုးျမွင့္ေပး ရန္ေတာင္းဆိုမႈပင္ျဖစ္သည္။ ၁၉၁၇ တြင္ ၀ိုင္အမ္ဘီေအမွ ဦးစု၊ ဦးေဖ၊ ဦးဘေဘနွင့္ ဦးေမေအာင္တို႔ကို အိႏိၵယသို႔ေစလႊတ္၍ အေရး ဆိုတင္ျပခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ အိႏိၵယကို အုပ္ခ်ဳပ္ေရးတိုးျမႇင့္ေပးသည့္ မြန္ေတဂူခ်မ္းစဖို႔စီမံကိန္း ထြက္လာေသာအခါ ျမန္မာကိုခ်န္ထား၍ ျပည္သူတို႔လိုလားေသာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေတာင္းဆိုရန္အတြက္ အဂၤလန္သြားကိုယ္စားလွယ္အျဖစ္ ၀ိုင္အမ္ဘီေအမွ ဦးဘေလ (ဘႀကီးဘေဘ)၊ ဦးပု (၀တ္လံုေတာ္ရ ေရႊက်င္)၊ ဦးထြန္းရိွန္ (ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီး မႏၱေလး) (ေဘ၊ ပု၊ ရိွန္) တို႔ကိုေရြးခ်ယ္၍ ၁၉၁၉ ဇူလိုင္လ ၇ ရက္ အဂၤ လန္ျပည္သို႔ေစလႊတ္ခဲ့သည္။

ထို႔ေနာက္ ၿဗိတိသွ်တို႔သည္ မြန္ေတဂူခ်မ္းစဖို႔စီမံကိန္းအရ အိႏိၵယကို ဒိုင္အာခီအုပ္ခ်ဳပ္ေရးေပးေသာအခါ ျမန္မာႏိုင္ငံကိုခ်န္ထားၿပီး ကရက္ ေဒါက္စီမံကိန္းျဖင့္ ႏွစ္သိမ့္ရန္ လွည့္စားခဲ့ျပန္သည္။ ၁၉၂၀ျပည့္နွစ္ ေမလ ၂၉ ရက္ေန႔တြင္ ၀ိုင္အမ္ဘီေအအသင္းႏွင့္ နိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ အသင္းအဖြဲ႔မ်ား၏ဆံုးျဖတ္ခ်က္အရ ကရက္ေဒါက္စီမံကိန္းကိုဆန္႔က်င္၍ ျမန္မာႏိုင္ငံအား ဒိုင္အာခီေခၚ ပူးတဲြတာ၀န္ခံအုပ္ခ်ဳပ္ ေရးရရိွ ေအာင္ ေတာင္းဆိုရန္ ဦးဘေဘ၊ ဦးပု၊ ဦးသိမ္းေမာင္ (၀တ္လံုေတာ္ရ) (ေဘ၊ ပု၊ ေမာင္) ကိုယ္စားလွယ္အဖဲြ႔ကို အဂၤလန္ျပည္သို႔ ေစလႊတ္ခဲ့ ျပန္သည္။

ယင္းသို႔ အမ်ဳိးသားေရးလႈပ္ရွားမႈမ်ားေၾကာင့္ အမ်ိဳးသားစိတ္မ်ားတက္ႂကြေနစဥ္အတြင္း ၁၉၂၀ ျပည့္ႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလ ၂၉ မွ ၃၁ ရက္ အထိက်င္းပခဲ့ေသာ ၀ိုင္အမ္ဘီေအ၏ ျမန္မာနိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ အ႒မအႀကိမ္ေျမာက္ညီလာခံကို ျပည္ၿမိဳ႕၌က်င္းပ၍ ၀ိုင္အမ္ဘီေအ အသင္း ႀကီးကို ျမန္မာတိုင္းရင္းသားအသင္းမ်ား၏ အသင္းခ်ဳပ္ႀကီး (General Council of Burmese Association – G-C-B-A) ဟူ၍ ေျပာင္းလဲ ေခၚေ၀ၚရန္ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကသည္။

ထိုစဥ္အတြင္းမွာပင္ ရန္ကုန္ေကာလိပ္နွင့္ ယုဒသန္ေကာလိပ္ေက်ာင္းသားတို႔ဦးေဆာင္၍ ၁၉၂၀ ျပည့္နွစ္ ၾသဂုတ္လ ၂၈ ရက္ေန႔တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံဥပေဒျပဳေကာင္စီမွ လက္ခံအတည္ျပဳခဲ့သည့္ တကၠသိုလ္အက္ဥပေဒကိုပါ မေက်နပ္ခ်က္မ်ားကို ကန္႔ကြက္သည့္ သပိတ္ ေမွာက္ပဲြကို ၁၉၂၀ ျပည့္နွစ္ ဒီဇင္ဘာလ ၅ ရက္ေန႔တြင္ စတင္ခဲ့လိုက္ၾကသည္။ ပထမတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားသပိတ္သည္ နယ္ခဲ်႔အစိုးရ ကို ေတာ္လွန္ရမည္ဆိုသည့္ ရဲစိတ္ကိုေမြးေပးၿပီး ရဲေဆးတင္ေပးသည့္ သပိတ္လည္းျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းသားသပိတ္ႏွင့္အတူ တျပည္လံုး တြင္ အမ်ိဳးသားေက်ာင္းမ်ား ေပၚေပါက္လာ၍ အမ်ိဳးသားေရးအံုႂကြမႈမ်ား ပိုမိုျပင္းထန္လာခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ နယ္ခဲ်႕အစိုးရသည္ ၁၉၂၂ ခုနွစ္ နို၀င္ဘာလ ၂၁ တြင္ ဒိုင္အာခီေရြးေကာက္ပဲြမ်ားကို က်င္းပေပးခဲ့ရသည္။

ဒိုင္အာခီ (Dyarchy) ဆိုသည္မွာ နွစ္ဦးနွစ္ဖဲြ႔အုပ္ခ်ဳပ္ျခင္းဟု အဓိပၸါယ္ရသည္။
ထိုေရြးေကာက္ပဲြမ်ားသည္ နယ္ခဲ်႕တို႔က ၎တို႔လိုခ်င္သည့္ပံုစံရေအာင္ လုပ္ေဆာင္နိုင္ေရးအတြက္ လူထုတရပ္လံုးကို လွည့္စားခဲ့ျခင္း ျဖစ္ ေသာ္လည္း ထူးျခားမႈမွာ လူထုအံုႂကြမႈေၾကာင့္ ျပည္သူလူထုမွမဲေပးဆံုးျဖတ္ရသည့္ ေရြးေကာက္ပဲြေပၚေပါက္လာခဲ့ရျခင္း ျဖစ္သည္။
ၿဗိတိသွ်ဘုရင္ခံနွင့္ ျပည္သူ႔ကိုယ္စားလွယ္တို႔ ပူးတဲြအုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့သည္ ဒိုင္အာခီအုပ္ခ်ဳပ္ေရးသည္ ၁၉၂၃ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ ၂ ရက္ေန႔တြင္ စတင္ခဲ့သည္။ ျမန္မာနိုင္ငံကို ၁၈၉၇ မွစ၍ ဒုတိယဘုရင္ခံက အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ရာမွ ဒိုင္အာခီအုပ္ခ်ဳပ္ေရးစသည့္အခိ်န္မွစ၍ ဘုရင္ခံက အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဖဲြ႔စည္းပံုတြင္ ဘုရင္ခံ၏လက္ေအာက္၌ အဖဲြ႔၀င္ ၁၀၃ ဦးပါ၀င္ေသာ ဥပေဒျပဳေကာင္စီနွင့္ ၀န္ႀကီး ေလးဦးပါ ေသာ အုပ္ခ်ဳပ္မႈေကာင္စီတို႔ ရိွလာသည္။

ဥပေဒျပဳေကာင္စီအဖဲြ႔ ၁၀၃ ဦးအနက္ ၂၂ ဦးကို ဘုရင္ခံက တိုက္္႐ိုက္ခန္႔ထားသည္။ ရာထူးအေလ်ာက္ပါရသူက ၂ ဦးရိွသည္။ က်န္ေသာ ၇၉ ဦးကို ျပည္သူလူထုက ေရြးေကာက္တင္ေျမႇာက္ရသည္။ ထိုျပည္သူ႔ကိုယ္စားလွယ္ ၇၉ ဦးတြင္ ျမန္မာ ၅၈ ေယာက္၊ ကရင္ ၅ ေယာက္၊ အိႏိၵယသား ကိုယ္စားလွယ္ ၈ ေယာက္၊ တကၠသိုလ္မွ ၁ ေယာက္၊ ဥပေရာပတိုက္သားကိုယ္စားလွယ္ ၁ ေယာက္၊ အဂၤလိပ္ကျပား ၁ ေယာက္၊ ဥေရာပတိုက္သားကုန္သည္ႀကီးမ်ားအသင္းမွ ၂ ေယာက္တို႔ျဖစ္ၾကသည္။

 ျပည္သူ႔ကိုယ္စားလွယ္ေရြးခ်ယ္ရာတြင္လည္း ကန္႔သတ္ ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈမ်ား ရိွသည္။ ေငြေၾကးခ်မ္းသာသူလူတန္းစားမ်ားနွင့္ အထက္တန္းလႊာမ်ားသာ ျပည္သူ႔ကိုယ္စားလွယ္ေရြးပဲြ၌ မဲေပး ခြင့္ရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ျမန္မာနို္င္ငံ၌ ထိုစဥ္က လူဦးေရ ၁၂ သန္းေက်ာ္ရိွရာ ၂ သန္းမွ်သာ မဲေပးခြင့္ရၾကသည္။ ထို႔အျပင္ အဂၤလိပ္ကုန္သည္ ၁၀၀ လွ်င္ ကိုယ္စားလွယ္ ၁ ေယာက္ေရြးခ်ယ္ခြင့္ရေသာ္လည္း ျမန္မာတိုင္းရင္းသားတို႔မွာ လူဦးေရ ၃ ေသာင္းမွ ကိုယ္စားလွယ္ ၁ ေယာက္ သာ ေရြးခြင့္ရသည့္စနစ္လည္းျဖစ္သည္။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေကာင္စီအတြက္ ၀န္ႀကီး ၄ ဦးအနက္ ၂ ဦးကို ဘုရင္ခံက တိုက္႐ိုက္ခန္႔သည္။ က်န္ ၂ ဦးမွာမူ ဥပေဒျပဳေကာင္စီက ေထာက္ခံတင္ျပၿပီး ဘုရင္ခံကလက္ခံသည့္ ျပည္သူ႔ကိုယ္စားလွယ္တို႔ျဖစ္သည္။

အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဌာနမ်ားကို သီးသန္႔နွင့္ လက္ေျပာင္းဟု ခဲြထားသည္။ သီးသန္႔ဌာနမ်ားကို ဘုရင္ခံကအုပ္ခ်ဳပ္ၿပီး လက္ေျပာင္းဌာနမ်ားကို ျပည္သူ႔ကိုယ္စားလွယ္တို႔က အုပ္ခ်ဳပ္ရသည္။  

သီးသန္႔ဌာနမ်ားတြင္ အေရးႀကီးသည့္ ဘ႑ာေရး၊ ကာကြယ္ေရး၊ ျပည္ထဲေရး၊ နိုင္ငံျခား ဆက္ဆံေရး၊ တရားေရးနွင့္ ရာဇ၀တ္မႈခင္းေရး၊ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး၊ သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရး၊ အလုပ္သမားနွင့္ ေငြစကၠဴထုတ္လုပ္ေရး၊ ေျမခြန္ႏွင့္ အျမတ္ခြန္၊ အေထြေထြအုပ္ခ်ဳပ္ေရး စသည္တို႔ပါ၀င္သည္။ 
 လက္ေျပာင္းဌာနမ်ားမွာ က်န္းမာေရး၊ စိုက္ပ်ိဳးေရး၊ ေဆာက္လုပ္ ေရး၊ ပညာေရး၊ ယစ္မ်ိဳး၊ သမ၀ါယမႏွင့္ သစ္ေတာဌာနတို႔ျဖစ္သည္။ 
ဒိုင္အာခီအုပ္ခ်ဳပ္ေရးေပးခိ်န္အထိ ျမန္မာနို္င္ငံမွာ ၿဗိတိသွ်ပိုင္ အိႏၵိယ ႏိုင္ငံ၏ ျပည္နယ္တစ္ခုပင္ ျဖစ္ေနေသးသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ျမန္မာအစိုးရမွာလည္း ၿဗိတိသွ်အစိုးရလက္ေအာက္ခံ အိႏိၵယဗဟိုအစိုးရ၏ လက္ေအာက္ခံပင္ရိွေသးသည္။ 
သို႔ျဖစ္၍ ျမန္မာနိုင္ငံ၏ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကိစၥမ်ားကို အိႏိၵယဗဟိုအစိုးရ၊ ျမန္မာနိုင္ငံရိွဘုရင္ခံနွင့္ ျပည္သူ႔ ကိုယ္စားလွယ္တို႔ ခဲြေ၀အုပ္ခ်ဳပ္သည့္စနစ္လည္းျဖစ္သည္။ ဥပေဒျပဳေကာင္စီႏွင့္ အုပ္ခ်ဳပ္မႈေကာင္စီတို႔၏ အစီအမံေဆာင္ရြက္ခ်က္ မွန္ သမွ်သည္ ဘုရင္ခံက ေက်နပ္၍လက္ခံမွ အတည္ျဖစ္ရသည္။ ဥပေဒျပဳေကာင္စီနွင့္ အုပ္ခ်ဳပ္မႈေကာင္စီတို႔၏ အစီအမံမ်ားကို ဘုရင္ခံက မႀကိဳက္လွ်င္ ဗီတိုအာဏာျဖင့္ ပယ္ဖ်က္ႏိုင္သည္။ ျပည္သူ႔ကိုယ္စားလွယ္မ်ားသို႔ ခဲြေပးထားေသာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအာဏာမ်ားကိုလည္း ဘုရင္ခံက အခိ်န္မေရြး႐ုတ္သိမ္းနိုင္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ နိုင္ငံ၏ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာပိုင္မွာ ဘုရင္ခံသာျဖစ္သည္။ ျပည္သူ႔ကိုယ္စားလွယ္ တို႔မွာ ဘုရင္ခံ၏ အတိုင္ပင္ခံမွ်သာျဖစ္၍ ဥပေဒျပဳေကာင္စီတြင္ပါေသာ ျပည္သူ႔ကိုယ္စားလွယ္မ်ားကို ျမန္မာတို႔က မင္းတိုင္ပင္အမတ္ဟု ေခၚေ၀ၚခဲ့ၾကသည္။

ၿဗိတိသွ်တို႔၏ေသြးခဲြမႈအရ ဒိုင္အာခီအုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွာ ျပည္မအတြက္သာျဖစ္ၿပီး ကခ်င္၊ ကယား၊ ခ်င္း၊ ရွမ္း စေသာ ျပည္ေထာင္စုဖြား တိုင္း ရင္းသားမ်ား၊ နယ္စပ္ေဒသမ်ားနွင့္ မဆိုင္ေပ။ ၄င္းတို႔ကို ႁခြင္းခ်န္ေဒသဟုသတ္မွတ္ၿပီး ဘုရင္ခံက ဆက္လက္ခ်ဳပ္ကိုင္ထားသည္။ ထို႔ ေၾကာင့္ ဒိုင္အာခီအုပ္ခ်ဳပ္ေရးသည္ ဧရိယာအားျဖင့္ သံုးပံုတစ္ပံုအတြက္ အက်ဳိးခံစားခြင့္မရေသာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးလည္းျဖစ္သည္။

ဒိုင္အာခီအုပ္ခ်ဳပ္ေရးေၾကာင့္ ျပည္သူ႔ကိုယ္စားလွယ္မ်ားသည္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးလုပ္ငန္းမ်ား၌ အေတြ႔အၾကံဳရ႐ံုမွတပါး နိုင္ငံေရးအာဏာ လံုး၀ မရိွေပ။ ထိုအခိ်န္က ျမန္မာတို႔လိုခ်င္ေသာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမ်ိဳးမွာလည္း ဟုမၼ႐ူးေခၚ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပင္ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ျပင္းထန္သည့္ နိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္မ်ားနွင့္ ျပည္သူအမ်ားစုက ဒိုင္အာခီကို ဆန္႔က်င္၍ သပိတ္ေမွာက္ၾကသည္။

 ဒိုင္အာခီဥပေဒျပဳေကာင္စီအတြက္ ပထမဆံုး ျပည္သူ႔ကို္ယ္စားလွယ္ေရြးပဲြကို ၁၉၂၂ ခုနွစ္ နို၀င္ဘာလ ၂၁ရက္ေန႔တြင္ က်င္းပေသာအခါ ဦးဘေဘေခါင္းေဆာင္ေသာ ၂၁ ဦးပါတီ (ထိုစဥ္က ၂၁ဦးအဖဲြ႔ကို အမ်ိဳးသားပါတီဟုေခၚၿပီး၊ ေနာင္တြင္ ျပည္သူျပည္သားအဖဲြ႔အမည္မွ ငါးပြင့္ဆိုင္အဖဲြ႔ဟု ေျပာင္းလဲဖဲြ႔စည္းခဲ့သည္။) ႏွင့္ ဆာေဂ်ေအေမာင္ႀကီးေခါင္းေဆာင္ေသာ ပ႐ိုဂရက္စစ္ပါတီ (Progressive Party) ေခၚ ေရႊေတာင္ၾကားပါတီ (ဆာေဂ်ေအေမာင္ႀကီးတို႔၏ ပ႐ိုဂရက္စစ္ပါတီ၀င္အမ်ားစုမွာ ေၾကးရတက္မ်ားျဖစ္ၿပီး ေရႊေတာင္ၾကားရပ္ကြက္တြင္ ေနထိုင္ခဲ့ၾက၍ ‘ေရႊေတာင္ၾကားပါတီ’ ဟု အမည္တြင္ေနျခင္းျဖစ္သည္။) တို႔သာ ၀င္ေရာက္ယွဥ္ျပိဳင္အေရြးခံခဲ့ၾကသည္။ ဦးခ်စ္လိႈင္၊ ဦးပု၊ ဦးထြန္းေအာင္ေက်ာ္ (လိႈင္၊ပု၊ေက်ာ္) တို႔၏ ဂီ်စီဘီေအက သပိတ္ေမွာက္ခဲ့ၾကသည္။ ထိုအခိ်န္မွစ၍ ဒိုင္အာခီကို လက္ခံသင့္ မသင့္ျပႆ နာေပၚေပါက္လာၿပီး ျမန္မာတို႔၏ အမ်ိဳးသားလြတ္လပ္ေရးလႈပ္ရွားမႈတပ္ဦးျဖစ္ေသာ ဂီ်စီဘီေအအသင္းခ်ဳပ္ႀကီးလည္း နွစ္ျခမ္းကဲြသြားခဲ့ရ ေလသည္။

ဒိုင္အာခီအုပ္ခု်ပ္ေရးအရ ျမန္မာနိုင္ငံ၏ ပထမဆံုးဘုရင္ခံခ်ဳပ္သည္ ဆာဟာကုတ္ဘတၱလာျဖစ္လာၿပီး၊ ထိုစဥ္က ဒိုင္အာခီအုပ္ခ်ဳပ္ေရးအစိုးရ အဖဲြ႔၀င္မ်ားမွာ-
(၁) ဆာ၀ီလံ်ဂြၽန္ကိတ္ (Sir William John Keith., C.I.E, I.C.S) – ဘ႑ာေရး၀န္ႀကီးခ်ဳပ္
(၂) ေမာင္ခင္ (ဆာေမာင္ခင္)- ျပည္ထဲေရး၀န္ႀကီးခ်ဳပ္
(၃) အမ္ေအ ဦးေမာင္ႀကီး – ပညာေရး၀န္ႀကီးခ်ဳပ္
(၄) ေဂ်ေအေမာင္ႀကီး [Joseph Augustus Maung Gyi (၁၈၇၂ - ၁၉၅၅)] -သစ္ေတာေရးရာ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္တို႔ျဖစ္ၾကသည္။

ထို႔ေနာက္ ျမန္မာနိုင္ငံတြင္ ဒိုင္အာခီအုပ္ခ်ဳပ္ေရးနည္းစနစ္အရ ဒုတိယအႀကိမ္ ဥပေဒျပဳလႊတ္ေတာ္အမတ္ေရြးေကာက္ပဲြကို ၁၉၂၅ ခုႏွစ္ နို၀င္ဘာလ ၁၇ ရက္ေန႔တြင္ က်င္းပရာ ေရြးေကာက္ပဲြတြင္ ေဂ်ေအေမာင္ႀကီး (ေနာင္ဆာဘဲြ႔ရ) ႀကီးမွဴးေသာ အင္ဒီပင္းဒင့္ပါတီ (Independent Party) ေခၚ ေရႊေတာင္ၾကားပါတီ (Golden Valley Party) က အမတ္ ၂၀ ေက်ာ္ အေရြးခံရသည္။ သာယာ၀တီဦးပု ဦး ေဆာင္သည့္ ဟုမၼ႐ူးလိဂ္ပါတီက အမတ္ ၂ ဦး အေရြးခံရသည္။
ဒုတိယအႀကိမ္ေရြးေကာက္ပဲြအၿပီး ဒိုင္အာခီအစိုးရအဖဲြ႔၀င္မ်ားမွာ -
(၁) ဆာ၀ီလံ်ကိတ္ – ဘ႑ာေရး၀န္ႀကီးခ်ဳပ္
(၂) ဦးေမေအာင္ – ျပည္ထဲေရး၀န္ႀကီးခ်ဳပ္
(၃) ဆာလီအရိန္ – သစ္ေတာေရး၀န္ႀကီးခ်ဳပ္
(၄) ေဒါက္တာဘရင္ – ပညာေရး၀န္ႀကီးခ်ဳပ္တို႔ျဖစ္ၾကသည္။
သို႔ေသာ္ ဒိုင္အာခီအုပ္ခ်ဳပ္ေရးဒုတိယသက္တမ္းအတြင္း ၁၉၂၈ ခု၊ ေမလ ၁ ရက္ေန႔တြင္ ဘ႑ာေရး၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ဆာ၀ီလံ်ဂြ်န္ကိတ္၏ ရာထူးေနရာတြင္ မစၥတာစမစ္ (Samual Andrew Smyth, C.S.I, I.C.S) က ဆက္ခံခဲ့သည္။

ထို႔ေနာက္တဖန္ ၁၉၂၈ ခုႏွစ္၊ ႏုိ၀င္ဘာလ ၂ ရက္ေန႔တြင္ တတိယအႀကိမ္ ဒိုင္အာခီဥပေဒျပဳလႊတ္ေတာ္ေရြးေကာက္ပဲြက်င္းပခဲ့ရာ ျပည္သူ ျပည္သားပါတီက အမတ္ ၄၀ ဦး၊ ေရႊေတာင္ၾကားပါတီက အမတ္ ၁၂ ဦး အေရြးခံရသည္။
ယင္းေနာက္ ဒီဇင္ဘာလ ၂၀ ရက္ေန႔တြင္ သံုးႀကိမ္ေျမာက္ ဒိုင္အာခီအစိုးရအဖဲြ႔ကို ဖဲြ႔စည္းရာ -
(၁) ဆာျမဴရယ္အင္ဒ႐ူးစမစ္ – ဘ႑ာေရး၀န္ႀကီးခ်ဳပ္
(၂) ဆာေဂ်ေအေမာင္ႀကီး – ျပည္ထဲေရး၀န္ႀကီးခ်ဳပ္
(၃) ဆာလီအရိန္ – သစ္ေတာေရးရာ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္
(၄) ဦးဘတင္ – ပညာေရး၀န္ႀကီးခ်ဳပ္တို႔တာ၀န္ေပးအပ္ခံရသည္။
ထိုမွတဖန္ ျမန္မာနိုင္ငံတြင္ ဒိုင္အာခီအုပ္ခ်ဳပ္ေရးအရ

စတုတၳအႀကိမ္ဥပေဒျပဳလႊတ္ေတာ္အမတ္ေရြးေကာက္ပဲြကို ၁၉၃၂ နို၀င္ဘာလ ၉ ရက္ေန႔တြင္ က်င္းပခဲ့သည္။ ထိုစဥ္က ျမန္မာနိုင္ငံတြင္ လူဦးေရ ၁၄ သန္း ၈ သိန္း ေက်ာ္ရိွၿပီး၊ မဲေပးနိုင္သူဦးေရမွာ ၂ သန္း ၃ သိန္းေက်ာ္ ရိွသည္။ သို႔ေသာ္ မဲေပးသူဦးေရ ၉ သိန္းေက်ာ္ကသာ လာေရာက္မဲေပးခဲ့သျဖင့္ ရာခိုင္နႈန္းအားျဖင့္ ၃၉ ရာခိုင္နႈန္းသာ ရိွသည္။
ေရြးေကာက္ပဲြတြင္ ပါတီအလိုက္ ေရြးေကာက္ခံရသည့္ အမတ္ဦးေရမွာ -
ေဒါက္တာဘေမာ္ပါတီ – ၂၅ ဦး
ဦးခ်စ္လိႈင္ ဂီ်စီဘီေအ – ၂၀ ဦး
ဦးဘေဘ ျပည္သူျပည္သားပါတီ – ၂၀ ဦး တို႔ျဖစ္ၿပီး၊ ဆာေဂ်ေအေမာင္ႀကီး၏ ေရႊေတာင္ၾကားပါတီမွာ လူထုေထာက္ခံမႈမရရိွသျဖင့္ မ႐ႈမလွ ႐ံႈးနိမ့္ခဲ့ရသည္။ ထူးျခားခ်က္မွာ ေရြးေကာက္ပဲြတြင္ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးမ်ားထဲမွ ပထမဆံုး မင္းတိုင္ပင္အမတ္အျဖစ္ ေဒၚႏွင္းျမ (ေမာ္လၿမိဳင္) အေရြးခံရျခင္းျဖစ္သည္။

စတုတၳအႀကိမ္ေျမာက္ ဒိုင္အာခီအုပ္ခ်ဳပ္ေရး အစိုးရအဖဲြကမဖဲြ႔မီ ျမန္မာနိုင္ငံ ဥပေဒျပဳလႊတ္ေတာ္ အစည္းအေ၀း၌ တဲြေရး ခဲြေရးနွင့္စပ္လ်ဥ္း၍ ခဲြေရးအဆိုတစ္ခုနွင့္ တဲြေရး အဆိုငါးခုတင္သြင္းခဲ့ၾကသည္။ ခဲြေရးအဆိုတစ္ရပ္မွာ ယူနီဗာစီတီအမတ္ ဦးထြန္းေဖတင္သြင္းသည့္ “ျမန္မာနိုင္ငံကို အိႏိၵယျပည္မွ အျမဲခဲြခြာေပးရန္ကို လက္ခံလိုသည္” ဟူ၍ ျဖစ္သည္။ တဲြေရးအဆို ၅ ရပ္အနက္ အဆိုတစ္ရပ္မွာ တဲြေရးအမတ္ ရမ္းျဗဲဦးေမာင္ေမာင္တင္သြင္းသည့္ အိႏိၵယျပည္္မွ ျမန္မာျပည္ကို ခဲြခြာရန္စီမံျခင္းကို ဤလႊတ္ေတာ္က ကန္႔ကြက္သည္။ ထို႔အျပင္ အိႏိၵယနွင့္ အျမဲတဲြဖက္ထားျခင္းကိုလည္း ဤလႊတ္ေတာ္က အလိုမရိွ၊ ျမန္မာျပည္သည္ ခဲြထြက္လိုေသာအခါ ခဲြထြက္ခြင့္ရိွရမည္ဟူ၍ ျဖစ္သည္။ လႊတ္ ေတာ္ဥကၠဌ ဦးခ်စ္လိႈင္က ဦးထြန္းေဖ၏ ခဲြေရးအဆိုကိုသာလက္ခံၿပီး တဲြေရးအဆို ၅ ရပ္ကို ပယ္ခ်လိုက္သည္။ ဦးခ်စ္လိႈင္က ဦးထြန္းေဖ၏ ခဲြေရးအဆိုနိုင္လွ်င္ ခဲြေရးနိုင္မည္။ ခဲြေရးအဆို႐ံႈးလွ်င္ တဲြေရးႏုိင္မည္။ ဥပေဒျပဳလႊတ္ေတာ္တြင္ တဲြေရးအမတ္မ်ားက ခဲြေရးအဆိုကို ကန္႔ ကြက္ပယ္ခ်လိုက္လွ်င္ တဲြေရး အလိုအေလ်ာက္ႏုိင္ျပီျဖစ္သည္ဟု ယူဆခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ တဲြေရးအမတ္မ်ားေခါင္းေဆာင္ေသာ ေဒါက္တာ ဘေမာ္ႏွင့္ အျခားတဲြေရးအမတ္မ်ားက ရမ္းျဗဲဦးေမာင္ေမာင္၏အဆိုသည္ ဂ်ဴဗလီေဟာဆံုးျဖတ္ခ်က္ အရျဖစ္သည္ဆို၍ ဦးခ်စ္လိႈင္ႏွင့္ အယူအဆကဲြျပားကာ ဦးခ်စ္လိႈင္ကို ဆန္႔က်င္ခဲ့ၾကသည္။

ယင္းေနာက္ ဒီဇင္ဘာလ ၁၃ ရက္ေန႔တြင္ ဆက္လက္က်င္းပေသာ ဥပေဒျပဳလႊတ္ေတာ္အစည္းအေ၀းတြင္ ဆာေဂ်ေအေမာင္ႀကီးက လႊတ္ေတာ္ဥကၠဌဦးခ်စ္လိႈင္အား အယံုအၾကည္မရိွအဆိုတင္သြင္းခဲ့ရာ အယံုအၾကည္မရိွအဆို အႏိုင္ရေသာေၾကာင့္ ဦးခ်စ္လိႈင္ လႊတ္ေတာ္ ဥကၠဌအျဖစ္မွ ျပဳတ္က်ခဲ့ရသည္။ ဒီဇင္ဘာလ ၁၆ ရက္ေန႔တြင္ လႊတ္ေတာ္အစည္းအေ၀း၌လႊတ္ေတာ္ဥကၠဌအျဖစ္ ဆာေအာင္ဒီကလန္မီ ဆိုသူကို ေရြးခ်ယ္ခဲ့ၾကသည္။

၁၉၃၂ ဒီဇင္ဘာလ ၂၂ ရက္ေန႔တြင္ ဆက္လက္က်င္းပေသာ ဥပေဒျပဳလႊတ္ေတာ္အစည္းအေ၀းတြင္ ရမ္းျဗဲဦးေမာင္ေမာင္၏ အဆိုျဖစ္ သည့္ ၁၉၃၂ ဇန္န၀ါရီလ ၁၂ ရက္ေန႔ မ်က္နွာစံုညီအစည္းအေ၀းမွ ၿဗိတိသွ်အစိုးရလ်ာထားေသာစနစ္ကိုအေျခခံထား၍ အိႏိၵယျပည္မွ ျမန္မာႏိုင္ငံကို ခဲြခြာရန္စီမံျခင္းကို ကန္႔ကြက္ေၾကာင္း၊ ထို႔အျပင္ အိႏိၵယျပည္ႏွင့္ အျမဲတဲြဖက္ထားျခင္းကိုလည္း အလိုမရိွေၾကာင္း၊ ခဲြထြက္ လိုေသာအခါ ခဲြထြက္ခြင့္ရိွရမည္ဟူသည္ကို သေဘာတူဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကသည္။

ထို႔ေနာက္ ျမန္မာႏိုင္ငံဘုရင္ခံ ဆာခ်ားလ္စ္ အလက္ဇႏၵားအင္းနစ္ ရာထူး စြန္႔လႊတ္၍ ျမန္မာနိုင္ငံဘုရင္ခံအသစ္အျဖစ္ ဆာဟူးဂ်္လင္းစေဒါင္း စတီဖင္ဆင္ (Sir Hugh Lansdown Stephenson) က ၁၉၃၂ ဒီဇင္ဘာလ ၂၃ ရက္ေန႔တြင္ က်မ္းသစၥာက်ိန္ဆိုခဲ့သည္။
ထို႔ေနာက္ ေရြးေကာက္ပဲြက်င္းပၿပီး ၂ လအၾကာ ၁၉၃၃ ခုႏွစ္၊ ဇန္န၀ါရီလ ၁၄ ရက္ေန႔တြင္ စတုတၳအႀကိမ္ေျမာက္ ဒိုင္အာခီအုပ္ခ်ဳပ္ေရး အစိုးရအဖဲြ႔ကို ဖဲြ႔စည္းခဲ့ရာ အစိုးရအဖဲြ႔၀င္မ်ားမွာ-
(၁) မစၥတာကူးပါး (Mr.T. Couper, C.S.I, I.C.S) – ဘ႑ာေရး၀န္ႀကီးခ်ဳပ္
(၂) ဆာေမာင္ႀကီး – ျပည္ထဲေရး၀န္ႀကီးခ်ဳပ္
(၃) ဆာေဂ်ေအေမာင္ႀကီး – သစ္ေတာေရးရာ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္
(၄) ၀တ္လံုဦးေက်ာ္ဒင္ – ပညာေရး၀န္ႀကီးခ်ဳပ္တို႔ျဖစ္ၾကသည္။

၁၉၃၄ ခုနွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ၂၀ ရက္ေန႔တြင္ ဦးဘေဘနွင့္ ေဒါက္တာဘေမာ္တို႔က အစိုးရအဖဲြ႔၀င္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္မ်ားျဖစ္ၾကေသာ ဆာေဂ်ေအ ေမာင္ႀကီးႏွင့္ ဦးေက်ာ္ဒင္တို႔ကို အယံုၾကည္မရိွအဆိုတင္သြင္းရာ ဒိုင္အာခီအုပ္ခ်ဳပ္ေရးေခတ္တြင္ အစိုးရအဖဲြ႔၀င္၀န္ႀကီးမ်ားအား ပထမဆံုး အႀကိမ္ အယံုအၾကည္မရိွအဆို တင္သြင္းျခင္းခံခဲ့ရျခင္းျဖစ္သည္။ အယံုအၾကည္မရိွအဆိုဖက္မွ အနိုင္ရရိွျခင္းေၾကာင့္ ဆာေဂ်ေအေမာင္ ႀကီးနွင့္ ဦးေက်ာ္ဒင္တို႔ အစိုးရအဖဲြ႔မွ ႏႈတ္ထြက္ေပးခဲ့ရၿပီး ၁၉၃၄ ဧၿပီလ ၉ ရက္ေန႔တြင္ ဒိုင္အာခီအစိုးရအဖဲြ႕ကို ျပန္လည္ျပင္ဆင္ဖဲြ႔စည္း ခဲ့သည္။
ပဥၥမအႀကိမ္ေျမာက္ ဒိုင္အာခီအုပ္ခု်ပ္ေရးအစိုးရအဖဲြ႔၀င္မ်ားမွာ -
(၁) မစၥတာကူးပါး – ဘ႑ာေရး၀န္ႀကီးခ်ဳပ္
(၂) ဆာေမာင္ဘ – ျပည္ထဲေရး၀န္ႀကီးခ်ဳပ္
(၃) ဦးဘေဘ – သစ္ေတာေရးရာ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္
(၄) ေဒါက္တာဘေမာ္ – ပညာေရး၀န္ႀကီးခ်ဳပ္တို႔ျဖစ္သည္။

ပဥၥမအႀကိမ္ေျမာက္ ဒိုင္အာခီအုပ္ခ်ဳပ္ေရးသက္တမ္းအတြင္း ၁၉၃၅ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ၂ ရက္ေန႔တြင္ " ျမန္မာႏိုင္ငံ စီရင္အုပ္ခ်ဳပ္မႈ အက္ ဥပေဒ" ကို ထုတ္ျပန္ခဲ့သည္ဤဥပေဒအရ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ အိႏိၵယနိုင္ငံ၏ျပည္နယ္တစ္ခုမဟုတ္ေတာ့ဘဲ ၿဗိတိသွ်အင္ပါယာအတြင္း သီးျခားနိုင္ငံတစ္ခု ျဖစ္လာခဲ့သည္။

ဤသို႔ျဖင့္ ၁၉၂၃ ခုနွစ္ ဇန္န၀ါရီလ ၂ ရက္ေန႔မွ စတင္ခဲ့ေသာ ဒိုင္အာခီအုပ္ခ်ဳပ္ေရးသည္ ျမန္မာနိုင္ငံစီရင္အုပ္ခ်ဳပ္မႈအက္ဥပေဒ – ၁၉၃၅ အရ ၿဗိတိသွ်အစိုးရက ျမန္မာနိုင္ငံကို ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားေခၚ အမတ္မ်ားက အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဌာနေပါင္း ၉၁ ဌာနကို စီမံအုပ္ခ်ဳပ္ရ ေသာ ၉၁ ဌာနအုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္ေပၚေပါက္လာေသာေၾကာင့္ ၁၉၃၇ ခုနွစ္ မတ္လ ၃၁ ရက္ေန႔တြင္ နိဂံုးခ်ဳပ္သြားခဲ့ေလသည္။
(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။)

ျမန္မာအစ

by Aung Zaw Bo on Tuesday, March 5, 2013 at 6:21pm ·

ျမန္မာအစ
ဦးဘေမာ္ (မႏၱေလးတကၠသိုလ္)

 ၁၉၈၅ ခု ဇန္၀ါရီလထုတ္ ေငြတာရီ မဂၢဇင္းတြင္ ေဖာ္ျပခဲ့ဖူးတဲ႕၊ မႏၲေလးတကၠသိုလ္ ဘူမိေဗဒဌာနမွ တြဲဖက္ပါေမာကၡ ဆရာႀကီးဦးဘေမာ္ ရဲ႕ ျမန္မာအစေဆာင္းပါးကို၊ ဖတ္မိတာမို႕၊ ကူးယူေဖာ္ၿပ လိုက္ပါတယ္ခင္ဗၽား။

 
ျမန္မာအစေဆာင္းပါး ေဆာင္းပါးရဲ႕ ေငြတာရီမဂြဇင္းစာမၽက္နွာသရုပ္ေဖာ္ ပန္းခၽီဆရာကို၊ ေခါါတ္ကာလအရ၊ ေကာက္ေႀကာင္းပံုစံ Style အရႀကည္႕မယ္ဆိုရင္ ဆရာေမာင္ေမာင္သိုက္၊ ဆရာေကၽာ္ေသာင္း၊ ဆရာေမာင္ေကၽာ္ညြန္႕တို႕နဲ႕ ေခါါတ္ၿပိဳင္ ဆရာတင္လွဝင္းထင္ လို႕ထင္ပါတယ္။ ဆရာဝသုန္ ဆြဲေလ႕ရိွတဲ႕ ေကာက္ေႀကာင္းပံုစံ Style နဲ႕ အေရာင္သေဘာတရားအရ၊ အနည္းငယ္ကြဲၿပား ေနလို႕ အခုလို ယူဆမိတာပါ။ မဂြဇင္းစာမၽက္နွာသရုပ္ေဖာ္ ပန္းခၽီနဲ႕ ဆရာႀကီးဦးဘေမာ္ ရဲ႕ ေဆာင္းပါးအရ ၁၉၈၅ ေလာက္မွာ၊ ၿမန္မာလူမၽိဳး Fossil Geologist ရုပ္ႀကြင္းဆိုင္ရာ ဘူမိေဗဒ ပညာရွင္ေတြဟာ သမိုင္း၊ မနုႆေဗဒ နဲ႕ ဒႆနိကေဗဒဆိုင္ရာ အယူအဆတခုကိုရွာေဖြခဲ႕တယ္လို႕ယူဆရပါတယ္။

ၿမန္မာႏုိင္ငံ၌ တုိင္းရင္းသားလူမ်ိဳးမ်ားျဖစ္ၾကေသာ ျမန္မာ၊ မြန္၊ ကခ်င္၊ ရွမ္း၊ ကရင္တုိ႕ျဖစ္ေပၚလာပံု အေၾကာင္း ကုိ လြန္ခဲ့ေသာ အႏွစ္ ၆၀ေလာက္ကပင္ အစဥ္တစိုက္ သမိုင္းပညာရွင္ သုေတသီတို႕မ်ားက ေဖာ္ထုတ္ခဲ့ၾကသည္။ ၎တို႕မွာ ဟာေဗး၊ စေကာ့၊ ေမဆင္၊ မာရွယ္၊ ဟန္တား၊ ဖေရဇာ၊ ဟာနီေဘာခရစ္တီရင္၊ လူး၀စ္၊ ေဖေမာင္တင္၊ ေဟာလ္၊ ေကလစ္၊ ေမာင္ေမာင္၊ ဂၽြန္စတုန္း၊ တရက္လာ၊ လုစ္ အစ ရွိသူတို႕ျဖစ္သည္။ ၎တို႕က တညီတညြတ္တည္းလိုပင္ အိမ္နီးခ်င္းႏုိင္ငံမ်ားျဖစ္ၾကေသာ အိႏၵိယ၊ မြန္ဂုိ၊ တရုတ္ အစရွိသည့္ တုိင္းျပည္အမ်ိဳးမ်ိဳးမွ ၀င္ေရာက္လာကာ ေနထိုင္ၾကသည္ဟု အဓိပၸာယ ္ရရွိေသာ “ေရၾကည္ရာ၊ ျမက္ႏုရာ ေရြ႕လ်ားသြားလာ ေနထိုင္သည္ဟူေသာ အယူအဆ” ကိုပထမဆံုး ေဖာ္ထုတ္ခဲ့ၾကသည္။

ဤပုဂၢဳိလ္ႀကီးမ်ား တင္ျပခဲ့သည့္ အယူအဆသည္ သမုိင္းဘာသာရပ္ဆိုင္ရာ သက္ေသအေထာက္အထားမ်ား ျဖစ္ၾကေသာ ေစတီဘုရား၊ ေက်ာက္စာ၊ ေ၀ါဟာရစကား၊ ဓေလ့ထံုးတမ္းမ်ားျဖင့္ တင္ျပျခင္း၊ ထုိပုဂၢဳိလ္ႀကီးမ်ားသည္ အရင္းရွင္လႊမ္းမိုးခ်ိန္ တင္ျပခ်က္မ်ားျဖစ္ျခင္း၊ ႏုိင္ငံျခားဂ်ာနယ္မ်ား၌ ယင္းပုဂၢဳိလ္တို႕၏ေရးသားတင္ျပခ်က္မ်ားကို တရား၀င္ေရးသား ပံုႏွိပ္ထုတ္ေ၀ခြင့္ရျခင္း၊ ျမန္မာပညာရွင္တို႕သည္ ယင္းပုဂၢဳိလ္မ်ား၏ ေရးသားေဖာ္ျပခ်က္ မ်ားကို ျပန္လည္ေခ်ပႏုိင္ေသာ ခုိင္လံုသည့္သက္ေသ အေထာက္အထားမ်ား မေတြ႕ေသးျခင္း၊ မ်ားစြာေသာထိုပညာရွင္ မ်ားကလက္ခံလာခဲ့ေသာ အယူအဆတစ္ခုကို ပစ္ပယ္ရဲေသာ သတၱိအားနည္းျခင္း စေသာ အေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္ “ျမန္မာတို႕သည္ တိုင္းတပါးမွ ၀င္ေရာက္လာပါသည္” ၊“ျမန္မာအစ တေကာင္းက” ႏွင့္၊ “ျမန္မာအစ ေက်ာက္ဆည္က” စသည့္ အဆိုျပဳ ခ်က္မ်ား ေပၚေပါက္လာခဲ့သည္။

ယင္းအယူအဆမ်ားကို မိမိတို႕ႏွင့္ နီးစပ္ရာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားျဖစ္သည့္အတိုင္း ေရွးႏွစ္ေပါင္းအေတာ္ၾကာကာလမွ ယေန႕အထိစြဲၿမဲစြာ ယံုၾကည္ျခင္း၊ အျခားတင္ျပခ်က္ေပၚလာပါက ႏိုင္ထက္ကလူျပဳကာ အေက်ာက္ အကန္ အရွိန္အ၀ါျပ၍ ျငင္းပယ္ျခင္း၊ ျပက္ရယ္ျပဳျခင္း၊ လက္မခံႏိုင္ေလာက္ေသာ ဆင္ေျချပဳ၍ ျငင္းခ်က္ထုတ္ျခင္းတို႕ျဖင့္ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာသည္အထိ ဤအယူအဆကို ထိန္းသိမ္းလက္ခံခဲ့ၾကပါသည္။

ယခုတင္ျပမည့္ “ျမန္မာအစ သမိုင္းမတိုင္မီက” အယူအဆသစ္သည္ ဘူမိသိပၸံႏွင့္ မႏုႆေဗဒ ရႈေထာင့္မွ ေတြ႕ရွိေလ့လာထားခ်က္မ်ားကို အမ်ားျပည္သူ ရွင္လူအေပါင္းႏွင့္တကြ ေက်ာင္းသားလူငယ္မ်ားကို ရႈေထာင့္ႏွစ္မ်ိဳးမွ အျမင္ၾကည္လင္စြာျဖင့္ ခံယူခ်က္အမွန္ေရာက္ေအာင္ ရည္သန္လ်က္ ေရးသားတင္ျပပါသည္။ ဤတင္ျပခ်က္တြင္ ပထမဦးစြာ တင္ျပခဲ့ေသာ ပညာရွင္မ်ား၏ တင္ျပခ်က္ႏွင့္ ယခုစာေရးသူ၏ အသစ္ေတြ႕ရွိခ်က္ႏွင့္ ေဆြးေႏြးတင္ျပခ်က္မ်ားကို စာရႈသူတို႕ ဖတ္ရႈႏႈိင္းခ်ိန္ႏိုင္ရန္ ေရးသားထားပါသည္။



Primate crania၊ အဆင့္ျမင့္လူႏွင့္ လူ၀ံမ်ိဳးႏြယ္ ပရုိင္းမိတ္















ပံုေတာင္ ဂ်ီးယား ေကာ္တာရိုင္း

ျမန္မာလူမ်ိဳး တုိင္းရင္းသားမ်ား ေပါက္ဖြားျဖစ္ေပၚပံုဆင့္ကဲျဖစ္စဥ္ကို ဆက္လက္တင္ျပပါမည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ ပံုေတာင္ေဒသ ယခုေတြ႕ရေသာ အဆင့္ျမင့္လူႏွင့္ လူ၀ံမ်ိဳးႏြယ္ ပရုိင္းမိတ္၊ ပံုေတာင္ ဂ်ီးယား ေကာ္တာရိုင္း ႏွင့္ အင္ဖီပိသိကပ္မုိးေကာင္းဂ်င္းနစ္ တုိ႕ေတြ႕ရွိရာေဒသျဖစ္သည္။ ေဒသ၏ ဘူမိသက္တမ္းသည္ ႏွစ္ေပါင္းသန္း (၄၀) ခန္႕က ျဖစ္၍ ကမၻာေပၚ၌ အဆင့္ျမင့္ပရိုင္းမိတ ္အမ်ိဳးအစားကို ႏွစ္အေစာဆံုး ေတြ႕ရသည့္ တစ္ခုတည္းေသာ ႏိုင္ငံသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံသာျဖစ္ပါသည္။ ဘူမိသက္တမ္း ႏွစ္ေပါင္းသန္း (၄၀) ခန္႕မွ မြန္ဂုိလီးယားႏိုင္ငံ၌ ျမန္မာႏိုင္ငံပံုေတာင္မွ ေတြ႕ရေသာေက်ာရိုးရွိ သတၱ၀ါအုပ္စု၊ ေရျမင္း၊ ႀကံ့၊ မိေခ်ာင္း အစရွိသည္တို႕ကိုေတြ႕ရေသာ္လည္း အဆင့္ျမင့္ ပရိုင္းမိတ္တို႕ကိုမူ ျမန္မာႏုိင္ငံ ကဲ့သို႕မေတြ႕ရေခ်။ ပံုေတာင္သာလွ်င္တစ္ခုတည္းေသာ လူ၀ံႏွင့္ လူမ်ိဳးႏြယ္ အဆင့္ျမင့္ ပရုိင္းမိတ္ေတြ႕ရွိရာေဒသ ျဖစ္ပါသည္။





ထို႕ေၾကာင့္ လူ၊ ေမ်ာက္၀ံ၊ လူ၀ံတို႕၏ အဆက္အႏြယ္မွ ေပါက္ဖြားဆင္းသက္လာခဲ့ၾကပံုအတိုင္းအစီစဥ္ျဖင့္ ေဖာ္ျပရမည္ဆိုပါလွ်င္ ပရိုပလုိင္ယိုပိသိကပ္၊ အီဂ်စ္တိုပိသိကပ္၊ ဒရိုင္ယိုပိသိကပ္၊ ရာမာပိသိကပ္၊ စီဗာပိသိကပ္၊ ၾသစေၾတးလိုပိသိကပ္၊ ဂ်ိဳင္ဂင္တိုပိသိကပ္၊ ဟုိမိုအီရက္တပ္၊ ေဂၚရစ္လာ ႏွင့္လူ ဟူ၍ အသီးသီးကြဲျပား၍ ျဖစ္ၾကပါသည္။

ယင္းတို႕၏စတင္ေပါက္ဖြားေသာ အေျခခံအစပ်ိဳးသည့္ အဆင့္ျမင့္ပရိုင္းမိတ္မ်ိဳးမွာ ပံုေတာင္ဂ်ီးယားႏွင့္ အင္ဖီပိသိကပ္တို႕ျဖစ္ၾကပါသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ ေရႊျမင္တင္ေတာင္ေပၚရွိ ႏြယ္ေခြ ေက်းရြာအနီး၌ လူရိုး ေက်ာက္ျဖစ္ ရုပ္ႂကြင္းျဖစ္သည့္ အံသြား၊ ေရွ႕အံသြားႏွင့္ အေပၚေမးရိုးတြဲလ်က္အေနအထားအတိုင္း ေတြ႕ရွိျခင္းသည္ “လူဆင့္ကဲျဖစ္ စဥ္၌ ဦးေစာပိုင္းႏွင့္ ေႏွာင္းပိုင္းဆက္ႏြယ္မႈကိုစတင္ေတြ႕ရျခင္းဟု ဆုိႏုိင္ပါသည္။



ဤေတြ႕ရွိထားေသာလူေက်ာက္ျဖစ္ရုပ္ႂကြင္းကို “ဘားမားမင္း” ဟုအမည္မွည့္ေခၚထားပါသည္။ ဤ ဘားမား မင္းသည္ “ပီကင္းမင္း” တို႕ႏွင့္ တခ်ိ္န္တည္းေလာက္ကေပၚေပါက္လာႏိုင္သည္။ ဤႏြယ္ေခြ ေဒသမွေက်ာက္ျဖစ္ ရုပ္ႂကြင္းမ်ားသည္း ပီကင္းလူေတြ႕ရွိေသာ တရုပ္ျပည္ ေဇာင္ဂိုဒီယမ္ ေက်ာက္လိုဏ္ဂူ၌ေတြ႕ရေသာ ႏြား၊ ေခြး၊ သမင္ႏွင့္ ေခ်တို႕၏ ေက်ာက္ျဖစ္ရုပ္ႂကြင္းႏွင့္ ထပ္တူထပ္မွ် တူညီ ေနသည္ကို ေတြ႕ရပါသည္။ ဤေတြ႕ရွိခ်က္မ်ားသည္ ႏႈိင္းယွဥ္ေလ့လာမႈအတြက္ အေထာက္အထားျဖစ္ပါသည္။

ဆက္လက္၍ ယခုတင္ျပလိုသည္မွာ ျမန္မာႏုိင္ငံ၌ ေတြ႕ရွိခဲ့ေသာ အေျခခံအဆင့္ျမင့္ ပရိုင္းမိတ္အမ်ိဳးအစား ကို တရုတ္ျပည္၌မေတြ႕ရေသးသျဖင့္ လူ၏ဆင့္ကဲျဖစ္စဥ္စတင္ရာေဒသသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံသာ ျဖစ္မည္ဟု ေကာက္ခ်က္ ခ်ရပါမည္။ ထို႕ေၾကာင့္ျမန္မာသည္ မြန္ဂိုတရုတ္ႏြယ္မွ ဆင္းသက္ လာျခင္းမဟုတ္ပဲ မြန္ဂိုတရုတ္ အစရွိသည့္လူမ်ိဳးမ်ား သည္ပင္ ျမန္မာႏုိင္ငံမွ ယင္းေဒသမ်ားသို႕ ေရၾကည္ရာ၊ ျမက္ႏုရာ ေရႊ႕သြား ႏုိင္စရာ အေၾကာင္းရွိပါသည္။

ျမန္မာႏုိင္ငံအတြင္း မွီတင္းေနထိုင္ၾကေသာ တုိင္းရင္းသားတို႕ ေပၚေပါက္ပံုအေၾကာင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ သမိုင္းပညာရွင္မ်ား၊ မႏုႆေဗဒ ပညာရွင္မ်ားႏွင့္ ေရွးေဟာင္းသုေတသန ပညာရွင္မ်ားသည္ ထင္ျမင္ယူဆခ်က္ အမ်ိဳးမ်ိဳးကြဲလြဲခဲ့ၾကသည္။ ထိုသို႕ကြဲလြဲခ်က္မ်ားသည္ သပြတ္အူကဲ့သို႕ ရႈပ္ေထြးေစခဲ့ပါသည္။ ဤအေျခအေနမ်ားကို ယခုေတြ႕ရွိရေသာ ျမန္မာလူသားေက်ာက္ျဖစ္ရုပ္ႂကြင္းက အဆံုးသတ္ ေျဖရွင္းသြားေပလိမ့္မည္။ လူအမ်ားလက္ခံထား ေသာ သမိုင္းပါေမာကၡဟာေဗး၏ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားေပၚေပါက္ပံု အေၾကာင္းကို ပဏာမ တင္ျပပါမည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္း အေစာဆံုး၀င္ေရာက္ေနထုိင္ခဲ့ေသာ လူမ်ိဳးတို႕သည္ “အင္ဒုိနီးရွား”လူမ်ိဳးမ်ားဟုေဖာ္ျပသည္။ သုိ႕ရာတြင္ ယဥ္ေက်းမႈ အေထာက္အထားမရွိဟု အဆုိရွိပါသည္။ အခ်ိန္ကာလၾကာျမင့္သည့္အခါ တရုတ္ျပည္အေနာက္ပိုင္းမွ ၀င္လာေသာ မြန္ဂိုမ်ား လႊမ္းမိုး၍ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ပါသည္။ ဤအမ်ိဳးအႏြယ္မ်ားမွ “မြန္” လူမ်ိဳးမ်ားဆင္းသက္ေပါက္ဖြားလာသည္။

တိဘက္ျပည္အေရွ႕ပိုင္းမွ လူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳးသည္ ေတာင္ၾကားမ်ားကိုျဖတ္ေက်ာ္၍ ျမစ္မ်ားစီးဆင္းရာျမစ္ေၾကာင္း အတိုင္း ျမန္မာႏုိင္ငံအတြင္းသို႕ ၀င္ခဲ့ၾကသည္။ ဤလူမ်ိဳးတို႕သည္ “တိဘက္တိုဘားမင္း” လူမ်ိဳးမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း ဟားေဗးက အခိုင္အမာေရးခဲ့သည္။ ဆက္လက္ေဖာ္ျပသည္မွာ ယင္းတိဘက္တိုဘားမင္းတို႕သည္ “သမိုင္းမတိုင္မီ ႏွစ္ေပါင္း ၅၀၀၀” ခန္႕က၀င္ေရာက္ခဲ့သည္ဟုဆိုခဲ့သည္။သို႕ေသာ္ယခုေတြ႕ရေသာလူ၏ေက်ာက္ျဖစ္ရုပ္ႂကြင္းက ဤတိဘက္တိုဘားမင္းထက္ ႏွစ္ေပါင္းသိန္းႏွစ္ခ်ီ၍ ေစာလ်က္ “ဘားမားမင္း” ရွိေနေၾကာင္း သက္ေသအေထာက္အထားအခုိင္အမာတင္ျပႏိုင္ခဲ့ၿပီ။ ထို႕ေၾကာင့္ ျမန္မာသည္ ျမန္မာကစသည္။ “ျမန္မာအစ သမိုင္းမတိုင္မီက” ဟုအဆိုျပဳခ်က္သည္ လံုး၀မွန္ကန္ပါမည္။။ ယခင္က ဟာေဗး၏ အရင္းရွင္ေခတ္ႏွင့္ေလ်ာ္ညီေသာ ထင္ျမင္ယူဆခ်က္မ်ားကို လူမ်ားက ယံုမွား သံသယႏွင့္ လက္ခံခဲ့ၾက ရေပသည္။

ဟာေဗး၏အဆိုျပဳခ်က္ကို ဆက္လက္ေရးသားပါမည္။ “မြန္” တုိ႕သည္ ဟသၤာတၿမိဳ႕ ေတာင္ဘက္ ဧရာ၀တီ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသ၌ ေနထိုင္ခဲ့ၾကပါသည္။ တိဘက္တိုဘားမင္းတို႕မွ ပ်ဴ၊ ကရင္ႏွင့္ ရခုိင္တို႕ ဆင္းသက္ေပါက္ဖြားၾက သည္။ သက္မ်ိဳးႏြယ္မွ ခ်င္းႏွင့္ ရခိုင္တို႕ ဆင္းသက္လာသည္။ ပ်ဴတို႕သည္ ယခုအခ်ိန္ေပ်ာက္ကြယ္သြား၍ လက္ရွိ “ျမန္မာ” တို႕၏မူလအဆက္အႏြယ္မျဖစ္ႏိုင္ဟု ဟာေဗးက ယူဆသည္။ ပ်ဴလူမ်ိဳးေပ်ာက္ကြယ္ျခင္းဟုမယူဆသင့္ပါ။ ပ်ဳအေခၚအေ၀ၚမွ “ျမန္မာ”သို႕ ေျပာင္းလဲေခၚျခင္းသာျဖစ္ႏိုင္သည္။ ဘူမိေဗဒပါေမာကၡ ေဒါက္တာသိန္းအဆိုအရမူ “ျမန္မာ” မ်ားသည္ ႏွစ္ေပါင္းတစ္ေထာင္ခန္႕ကမွ စတင္ေပၚေပါက္ခဲ့သည္။ ယခုျမန္မာတိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးတို႕သည္ ေရႊျမင္တင္ေတာင္မွ စတင္အေစာဆံုးေပၚေပါက္ခဲ့ေသာ “ဘားမားမင္း” ဟူေသာအယူအဆမွာ “ျပဒါးတလမ္း သံတလမ္း” ျဖစ္ေၾကာင္း မွတ္ခ်က္ေရးသားခဲ့သည္။ မည္သို႕ပင္ျဖစ္ေစ ေရႊျမင္တင္ေတာင္မွ ေတြ႕ေသာ “ဘားမားမင္း” သည္ ဟာေဗး၏ တိဘက္တိုဘားမင္းထက္ ႏွစ္ ေပါင္းသိန္းေသာင္းေစာ၍ ေပၚေပါက္ခဲ့သည္ ဟူေသာအေထာက္အထားမွာ ျငင္းဆိုရန္ အေၾကာင္းမရွိေခ်။

ျမန္မာမ်ားသည္ မိုးေခါင္ေရရွားရပ္၀န္းျဖစ္ေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံ အလယ္ပိုင္း ဧရာ၀တီျမစ္၏၀ဲယာေျမျပန္႕လြင္ ျပင္ေဒသမ်ား၌ ေနထိုင္ခဲ့ၾကသည္။ ျမန္မာျပည္ေတာင္ပိုင္း ဧရာ၀တီျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသ၌ မြန္လူမ်ိဳးတို႕ ျမန္မာျပည္ တြင္းသို႕ ၀င္ေရာက္လာျခင္းမွာ မိုးေခါင္ျခင္း၊ အစာရွားပါးျခင္း၊ လူဦးေရ တိုးပြားမ်ားျပားလာျခင္း စသည္တို႕ေၾကာင့္ တျဖည္းျဖည္း ေျမာက္ဘက္မွ တိုး၀င္လာၾကရာ ေရွးယခင္က ၀င္ေရာက္ေနထိုင္ခဲ့ေသာ လူမ်ိဳးမ်ားကိုေတာင္ဘက္သို႕ တျဖည္းျဖည္း ေရြ႕လ်ား၍သြားေစသည္။ လူအုပ္စုမ်ားသည္ တစ္စုၿပီးတစ္စု ဆက္ကာေရာက္လာၾကသည္။ ဤကဲ့သို႕၀င္ေရာက္လာေသာ အခ်ိန္သည္ ခရစ္ေတာ္မေပၚမီ အခ်ိန္က စတင္မည္ဟုဟာေဗးကခန္႕မွန္းတင္ျပခဲ့သည္။

၎၏ အဆိုအရ ရွမ္းလူမ်ိဳးမ်ားသည္ ရွမ္းကုန္းျမင့္မွ ျမန္မာႏုိင္ငံေျမျပန္႕အရပ္သို႕ ခရစ္ႏွစ္ (၁၃)ရာစုႏွစ္တုိင္ ေအာင္၀င္ေရာက္ေနထိုင္ျခင္း မျပဳေခ်။ ကခ်င္လူမ်ိဳးမ်ား ေျမာက္ဘက္မွ တျဖည္းျဖည္း ၀င္ေရာက္ လာမႈကို အဂၤလိပ္ အစိုးရက ျမန္မာႏုိင္ငံကိုသိမ္းပိုက္ၿပီး (၁၉)ရာစု အကုန္ေလာက္ေရာက္မွ ပိတ္ပင္တားျမစ္ခဲ့ရသည္။ ကယားလူမ်ိဳးမ်ား ႏွင့္ ကရင္လူမ်ိဳးတို႕သည္ ရွမ္းကုန္းျမင့္၏ ေတာင္ဘက္ ေဒသမ်ား၌ ေနထိုင္ၿပီးျဖစ္ၾကသည္။

ဟာေဗး၏ဆက္လက္တင္ျပခ်က္မွာ ျမန္မာတို႕သည္ လူမ်ားစုျဖစ္၍ မြန္ဂိုအဆက္အႏြယ္မ်ားျဖစ္ၾကသည္။ သို႕ရာတြင္ျမန္မာတို႕၏ ယဥ္ေက်းမႈ ဓေလ့စသည္တို႕မွာ တရုတ္၊ မြန္ဂိုတို႕ႏွင့္မတူေခ်။ ဗုဒၶဘာသာ ကိုးကြယ္ျခင္းႏွင့္ စာေပ၊ ယဥ္ေက်းမႈတို႕သည္ အိႏၵိယႏုိင္ငံ ဟိႏၵဴမ်ားႏွင့္ တူၾက သည္။ ကိုးကြယ္သည့္ဘာသာ၊ စကား ႏွင့္ စာေပတို႕ သည္ ပါဠိႏွင့္ သကၠတတို႕ျဖစ္ၾက၍ ဟိႏၵဴဘာသာစကား ႏွင့္ဆိုင္ရာ အမည ္အေခၚေ၀ါဟာရ မ်ားကို ဧရာ၀တီျမစ္၀ကၽြန္း ေပၚႏွင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံ အလယ္ပိုင္းတို႕၌ေတြ႕ရသည္။

အိႏၵိယႏိုင္ငံမွ ဟိႏၵဴယဥ္ေက်းမႈသည္ ၀င္ေရာက္လာေသာ လူမ်ိဳးမ်ားႏွင့္အတူေရာက္ရွိလာျခင္းမွာ မွန္ကန္ႏိုင္ ပါသည္။ သုိ႕ေသာ္ယခုေတြ႕ရေသာ ဘားမားမင္းေက်ာက္ျဖစ္ရုပ္ႂကြင္းက အခုိင္အမာ ေျပာျပေနေသာေၾကာင့္ ျမန္မာ ႏိုင္ငံ တုိင္းရင္းသားတို႕သည္ ဤျပည္တြင္းမွာပင္ စတင္ေပါက္ဖြား သူမ်ားျဖစ္ၾကသည္ဟု ဆိုႏုိင္ပါသည္။ ဥႆာပဲခူးအမည္သည္ အိိႏၵိယႏိုင္ငံ ၾသရစ ၦျပည္နယ္မွ စကားအသံုး အႏႈန္းျဖစ္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ပဲခူးသည္ အိႏၵိယႏိုင္ငံ၏ ကိုလိုနီႏိုင္ငံ တစ္ခုျဖစ္ခဲ့ဘူးသည္ဟုဟာေဗးကေကာက္ခ်က္ခ်သည္။ ကိုလုိနီႏိုင္ငံထူေထာင္ျခင္းသည္ ေဒသခံလူမ်ိဳးမ်ားကို အာဏာလႊမ္းမိုးျခင္းျဖစ္၍ မူလကပင္ ဧရာ၀တီျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသတို႕ကို အိမ္နီးျခင္းႏုိင္ငံ၏ ယဥ္ေက်းမႈအယူ၀ါဒၾသဇာလႊမ္းမိုးမႈခံရျခင္းကိုမူမျငင္းလိုပါ။ သို႕ေသာ္ ေဒသခံလူမ်ိဳးမ်ားသည္ ျမန္မာတိုင္းရင္းသားလူ မ်ိဳးမ်ားသာ ျဖစ္ၾကပါသည္။ တုိင္းတပါးသားအုပ္ခ်ုဳပ္မႈကိုကား အမ်ားျပည္သူက လက္ခံဖြယ္မရွိ။

ခရစ္ေတာ္မေပၚမီႏွစ္ေပါင္း (၂၆၀) ကအေသာကမင္းလက္ထက္မွအစျပဳလ်က္ အိႏၵိယႏိုင္ငံမွ ဗုဒၶဘာသာ ထြန္းကားျပန္႕ပြားမႈသည္ ထိစပ္ ေနေသာ ျမန္မာႏုိင္ငံအတြင္းသို႕သာမက တရုတ္ျပည္၊ ကေမ ၻာဒီးယား၊ ေလာႏိုင္ငံႏွင့္ ယိုးဒယားတို႕အထိ ရဟန္းရွင္လူမ်ားသာသနာျပဳရန္ ေရာက္ရွိသြားၾကသည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္းသို႕ ၀င္ေရာက္ျခင္းမွာ ပထ၀ီအေနအထားအရ အာသံျပည္ဘက္မွ အေနာက္ဘက္ ေတာင္တန္းကိုျဖတ္၍ ေတာင္ၾကားလမ္းမွ ၀င္ခဲ့ၾကသည္။ အျခားလမ္းေၾကာင္းမွာ ဘဂၤလားပင္လယ္ကိုျဖတ္၍ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသမွ ၀င္ေရာက္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ “တလုိင္းလူမ်ိဳး” ဟုေခၚျခင္းမွာ အိႏၵိယျပည္ ေတာင္ပိုင္းစကားအသံုးအႏႈန္း တရပ္မွ ဆင္းသက္လာဖြယ္ရွိေၾကာင္း ဟာေဗးက ေရးသားခဲ့သည္။ “တလိုင္း” အမည္ကို ကၽြႏု္ပ္ တို႕၏ပင္ရင္းစကား “မြန္” ႏွင့္တြဲ၍ “မြန္”၊ “မြန္-တလိုင္း” ဟုေခၚေသာေၾကာင့္ ဤစကားလံုးကိုဆန္းစစ္ၾကည့္က ကၽြႏု္ပ္တို႕မွာ မူလကပင္ “မြန္” စကားလံုးရွိေနျခင္းသည္ ခိုင္မာေသာေၾကာင့္ ျမန္မာ ႏိုင္ငံ၌ ေဒသခံတုိင္းရင္းသားမ်ား ရွိေနေၾကာင္းကို ထပ္ဆင့္တင္ျပလိုပါသည္။

ခရစ္ႏွစ္ (၅)ရာစုေလာက္တြင္ ဗုဒၶဘာသာထြန္းကားမႈသည္ အိႏၵိယျပည္၏ အေရွ႕ဘက္ႏိုင္ငံမ်ားသို႕ ျမန္မာ ႏုိင္ငံအပါအ၀င္ ျပန္႕ပြားခဲ့သည္။ သို႕ေသာ္ဤထြန္းကားမႈသည္ လူ႕သမိုင္းျဖစ္စဥ္ “အညာသီရံယဥ္ေက်းမႈ” ေခတ္ထက္ ႏွစ္ေပါင္းေသာင္းႏွင့္ခ်ီ၍ ေနာက္က်သည္။ ျမန္မာ့ဘူမိသိပၸံပညာရွင္ ကထိကဦးေသာ္တင့္က တင္ျပဖူးသည္မွာ ျမန္မာ ႏိုင္ငံ၏ အညာသီရံယဥ္ေက်းမႈ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ အညာသီရံ ယဥ္ေက်းမႈကာလျဖစ္ေသာ ေက်ာက္ေခတ္ဦးမွသည္ ေက်ာက္ေခတ္လယ္၊ ေက်ာက္ေခတ္ေႏွာင္းႏွင့္ သမုိင္းတင္သည္အထိ မူလကိုပင္ ယဥ္ေက်းမႈမ်ားဆက္လက္တိုးထက္ ထြန္းကားေနခဲ့သည္။ လူတို႕၏ ေနထိုင္ရာေဒသႀကီးမ်ား၌လည္း ယခုထိေျပာင္းလဲ ေရြ႕လ်ားျခင္းမရွိ၊ အစဥ္ဆက္လက္ ေနထိုင္ခဲ့ၾကသည္။ ဤဗုဒၶဘာသာျပန္႕ပြားသည့္ႏွစ္ထက္ေစာ၍ ႏွစ္ေပါင္း ေထာင္ေသာင္းအခ်ိန္ကစၿပီး “ျမန္မာတိုင္းရင္းသား မ်ား ေပၚေပါက္ခဲ့ေၾကာင္း” ေက်ာက္လက္နက္အေထာက္အထားျဖင့္ တင္ျပႏုိင္ပါေသးသည္။ အာရွတိုက္ အေရွ႕ေတာင္ပိုင္း ႏိုင္ငံမ်ားသို႕ ဗုဒၶဘာသာ ျပန္႕ပြားျခင္းေၾကာင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံသို႕ တစိတ္တေဒသအားျဖင့္ အိႏၵိယႏိုင္ငံ သားမ်ား၀င္လာၾကလိမ့္မည္ဟု အခ်ိဳ႕ေသာ သမိုင္းပညာရွင္မ်ားက ေဖာ္ျပခဲ့ၾကသည္။

ဟာေဗး၏အဆိုအရ (၉)ရာစုႏွစ္ေလာက္တြင္ ျမန္မာလူမ်ိဳးတို႕သည္ ျမန္မာႏုိင္ငံအထက္ပိုင္္းႏွင့္ ရခို္င္ျပည္တို႕ ကုိစတင္၀င္ေရာက္ခဲ့သည္။ ယင္းျမန္မာတို႕သည္ တရုတ္ျပည္အေနာက္ေတာင္ပိုင္း ယူနန္နယ္မွ ၀င္ေရာက္လာခဲ့ၾက သည္။ ခရစ္ႏွစ္ ၈၃၅-ခုႏွစ္တြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံ အလယ္ပိုင္း ႏွင့္ အထက္ပိုင္း၌ေနထုိင္ေသာ “ပ်ဴ” လူမ်ိဳးတို႕ကို တိုက္ခို္က္ ေခ်မႈန္းပစ္ခဲ့သည္။ ဤအေၾကာင္းေၾကာင့္ “ပ်ဴ”လူမ်ိဳးမ်ားေပ်ာက္၍ “ျမန္မာ” လူမ်ုိဳးေပၚလာႏုိင္ေသာ္လည္း ဤအယူ အဆတင္ျပခ်က္ကို လက္ခံႏိုင္စရာအေၾကာင္းမရွိေခ်။ “ပ်ဴ” တစ္မ်ိဳးလံုးေပ်ာက္ကြယ္၍ လူမ်ိဳးတံုးသည္အထိ သတ္ျဖတ္ခံရေၾကာင္း ခုိင္လံုေသာ သက္ေသ အေထာက္အထား လံုး၀မရွိခဲ့ေခ်။ ယခုျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားသည္ ယခင္က “ပ်ဴ”လူမ်ိဳးမ်ား၏ သားစဥ္ေျမးဆက္ျဖစ္ၾကေပမည္။ “ပ်ဴ” မွ ျမန္မာသို႕တျဖည္းျဖည္းအေခၚအေ၀ၚေျပာင္းလဲျခင္းျဖစ္သည္။

“ပ်ဴ”အေခၚကို အသံုးနည္းၿပီးေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။ ကၽြႏ္ုပ္တို႕အားအျခားတိုင္းတပါးႏုိင္ငံတို႕က အစဥ္အဆက္ လူမ်ိဳးအမည္နာမ သတ္မွတ္ခ်က္မွာ ေခတ္အလုိက္ ေျပာင္းလဲကြာျခားခဲ့မည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း လူမ်ိဳးႀကီးတစု၏ မ်ိဳးႏြယ္ ေပါက္ဖြားသက္ဆင္းျခင္းႏွင့္ ပင္မယဥ္ေက်းမႈကိုကား မည္သည့္ အႏၱရာယ္၊ မည္သူမ်ားကမွ ေဖ်ာက္ဖ်က္ႏုိင္မည္ မဟုတ္ေပ။ လူမ်ိဳးစုႀကီးတခုလံုး ေပ်ာက္သြားႏိုင္မႈမွာ အဏုျမဴေခတ္၌ပင္ မျဖစ္ႏိုင္ပါ။

အေစာဆံုးျမန္မာလူသားေပၚေပါက္ပုံကို ဆက္လက္တင္ျပပါဦးမည္။ ဤထင္ျမင္ယူဆခ်က္ႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး “ပလုိင္ရက္စတိုဆင္း” ေရခဲေခတ္ အတြင္း ျမန္မာႏုိင္ငံကိုဗဟုိျပဳ၍ ဂ်ဗားႏွင့္ ပီကင္းတို႕သို႕ လူမ်ိဳးႏြယ္မ်ားေရြးသြားႏိုင္ ဖြယ္ရွိခဲ့ေၾကာင္း ဒီတားရားႏွင့္ ဟယ္လင္မိုးဗီးယပ္ တို႕ကေျမပံုအေထာက္အထားျဖင့္ တင္ျပခဲ့ဖူးပါသည္။ သို႕ေသာ္ထို အဆိုကိုတင္ျပစဥ္အခ်ိန္က ေက်ာက္ျဖစ္ရုပ္ႂကြင္းျဖင့္ အခိုင္အမာ သက္ေသ မျပႏိုင္သျဖင့္ ထုိအဆိုမွာ မထင္မရွားျဖစ္ခဲ့ ရသည္။ ယခုအခ်ိန္၌ကား “ဘားမားမင္း” ေက်ာက္ျဖစ္ရုပ္ႂကြင္း ေတြ႕ရွိထားၿပီးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အထက္ပါအဆိုကို အခုိင္အမာ လက္ခံယံုၾကည္ သင့္ပါသည္။

ဆက္လက္တင္ျပလုိသည္မွာ အခ်ိဳ႕ေသာျမန္မာဘူမိေဗဒပညာရွင္မ်ားက ပလိုင္ရက္စတိုဆင္းေခတ္ကျမန္မာ ႏုိင္ငံ၌ေတြ႕ရေသာ ဘားမားမင္း၏ ဘူမိသက္တမ္း သတ္မွတ္ခ်က္ေဖာ္ျပပံုကို ယံုၾကည္ လက္ခံႏိုင္ဖြယ္ရာ မရွိေၾကာင္း ျငင္းဆိုၾကသည္။ အခ်ိဳ႕ေသာ ဘူမိေဗဒပညာရွင္မ်ားက ေရဒီယိုဓါတ္ႂကြႏႈန္းသတၱိကိုသံုး၍ တိုင္းတာသင့္ေၾကာင္း တင္ ျပေဆြးေႏြးဖူးသည္။ ဘူမိအခ်ိန္ျပဇယား၌ ပလုိင္ရက္စတိုဆင္းႏွစ္သက္တမ္းကို ႏွစ္အေရအတြက္အားျဖင့္ ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္သန္း (၂-သန္း)ခန္႕ၾကာသည္ဟုခန္႕မွန္းသည္။ ဤသက္တမ္းသည္ဘူမိအခ်ိန္ျပဇယား၌ ႏွစ္အနည္းဆံုး ႏွင့္ အသက္ အႏုဆံုး အပိုင္းအျခားျဖစ္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ဘားမားမင္းကိုသက္တမ္းသတ္မွတ္ရာ၌ ေရဒီယိုဓါတ္ႂကြႏႈန္းသတၱိ တိုင္းတာျခင္းကို အထူူးမျပဳႏုိင္မီ “ပလုိင္ရက္စတုိဆင္းသက္တမ္းအေပၚဆံုးအပိုင္း” ခန္႕မွန္းေျခႏွစ္ေပါင္း တစ္သန္းခန္႕ ဟုသတ္မွတ္ျခင္းသည္ အမွန္ဆံုးႏွင့္ အသင့္ေလ်ာ္ဆံုး ျဖစ္ပါသည္။

ဘားမားမင္းသည္ ေက်ာက္ေခတ္ဦးမတိုင္မီကပင္ ပီကင္းမင္းႏွင့္ ေခတ္ၿပိဳင္ေပၚေပါက္ခဲ့ေသာ ဟိုမိုနစ္ လူ အမ်ိဳးအစား ျဖစ္သည္။ ဘားမားမင္းႏွင့္အတူ ေခြးအံသြားေက်ာက္ျဖစ္ရုပ္ႂကြင္း ေတြ႕ရသည္။ ေခြးကိုအမဲလိုက္ရန္ အတြက္ အသံုးျပဳၿပီဟု ယူဆရသည္။ သမင္၊ ႏြား၊ ေခ် အစရွိသည့္ သတၱ၀ါတို႕၏ အရိုးစု ေက်ာက္ျဖစ္ရုပ္ႂကြင္းမ်ားကို ဘားမားမင္းႏွင့္ အတူေတြ႕ရသည္။ ဤအရိုးစု ေက်ာက္ျဖစ္ ရုပ္ႂကြင္းမ်ားသည္ ဘားမားမင္းတို႕ ဖမ္းယူစားေသာက္ၿပီး ႂကြင္းက်န္ေသာ အရိုးမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ ဤအခ်က္သည္ ပီကင္းမင္းကဲ့သို႕ ဘားမားမင္းသည္ အမဲလိုက္ျခင္း ႏွင့္ အသက္ေမြး၍ ေနထုိင္ ေၾကာင္းသိရသည္။ ပီကင္းမင္းႏွင့္ေနထိုင္ပံုကြာျခားသည္။ ပီကင္းမင္းသည္ ေဇာင္ဂိုဒီယမ္ ေက်ာက္ဂူ၌ ေနခဲ့သည္။ ဘားမားမင္းသည္ ေရအလြယ္တကူရႏိုင္ေသာ ေခ်ာင္းေဘးကုန္းျမင့္ေပၚ၌ ေနထိုင္ခဲ့သည္။ ေက်ာက္ျဖစ္ေနေသာ အပိုင္းအစမ်ားစြာေတြ႕ရေသာေၾကာင့္ ဘားမားမင္းသည္ အုပ္စုဖြဲ႕၍ေနထိုင္ၾကမည္။

ဘားမားမင္းသည္ ယခုလက္ရွိျမန္မာႏိုင္ငံ တိုင္းရင္းသား ျမန္မာ၊ ရွမ္း၊ ကခ်င္၊ ခ်င္း၊ ကရင္၊ မြန္၊ ရခုိင္တို႕၏ သမုိင္းမတင္မီ ကာလကပင္ ေပၚေပါက္ေနထိုင္ခဲ့ေသာ လူမ်ိဳးအဆက္အႏြယ္ရင္းျဖစ္ေၾကာင္း ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္လမ္း စဥ္ပါတီက အေလးအနက္လက္ခံယံုၾကည္သည္။ ၁၉၈၃-ခု စက္တင္ဘာလ ပထမအႀကိမ္ထုတ္ေ၀ေသာ “သိဂၤါနဒီျမန္ ျပည္ေျမာက္ဖ်ားသို႕” စာအုပ္စာမ်က္ႏွာ ၆၀၃-၆၀၄ ၌ ျမန္မာျပည္ဖြား တိုင္းရင္းသားမ်ားသည္ အမိျမန္မာႏုိင္ငံအတြင္းရွိ ဘားမားမင္းႏွင့္ တၿပိဳင္တည္း ေပါက္ဖြားခဲ့ၾကေသာ လူမ်ိဳးႏြယ္မ်ားျဖစ္ေၾကာင္း တင္ျပခဲ့ပါသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ မံုရြာၿမိဳ႕နယ္ ႏွင့္ ေခ်ာင္းဦးၿမိဳ႕နယ္ ၾကားမွ မံုေရြးေက်းရြာ၏ အေရွ႕ဘက္ရွိ ေရႊျမင္တင္ေတာင္တန္းသည္ ျမန္မာလူသား ဘားမားမင္း စတင္ေနထိုင္ေပၚေပါက္ခဲ့ေသာ ေဒသတခုအျဖစ္မွတ္တမ္းတင္ၿပီး ျဖစ္ပါသည္။ သို႕ျဖစ္ရာ ကၽြႏ္ုပ္တို႕ တုိင္းရင္းသား အေပါင္းတို႕သည္ သမို္င္းမတိုင္မီကပင္ ႏွစ္ေပါင္းေသာင္းႏွင့္ခ်ီ၍ ျမန္မာျပည္တြင္းမွ စတင္ေပါက္ဖြားခဲ့၊ ေနထိုင္ခဲ့ၾကေသာ လူမ်ိဳးစုမ်ား ျဖစ္ၾကသည္ဟူေသာ အဆိုျပဳခ်က္ကို အေလးအနက္ တင္ျပပါသည္။

အထူးေကၽးဇူးတင္စြာၿဖင္႕ ကိုးကားကူးယူေဖာ္ၿပၿခင္း : မႏၲေလးတကၠသိုလ္ ဘူမိေဗဒ တြဲဖက္ပါေမာကၡ ဆရာႀကီးဦးဘေမာ္၊ Myanmar type courtesy by Ko Saw Kyaw Htike (2002, DGGL), http://www.geolfriends.com/http://myanmartravelinformation.comhttp://www.ace.huhttp://www.sacred-texts.com

ျမန္မာအင္ဂ်င္နီယာဖိုရမ္မွ ကိုထြန္း ကူးယူေဖာ္ျပထားေသာ ေဆာင္းပါးအား တဆင့္ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္..